Δεχθείτε τον «αόρατο» φίλο του!
Ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών, ιδιαίτερα τα μοναχοπαίδια, όπως λένε οι έρευνες, κάποια στιγμή στη ζωή τους, επινοούν ένα φανταστικό φίλο! Ένα φίλο δηλαδή, που δεν υπάρχει, αλλά η φαντασία τους τον φτιάχνει, όπως θα τον ήθελαν, για να τους κρατάει συντροφιά!
Μπορεί να μη σας έχει συμβεί, όμως πρέπει να γνωρίζετε ότι κάτι τέτοιο θεωρείται από τους επιστήμονες ως απόλυτα φυσιολογικό, κι επομένως δεν χρειάζεται να πάρετε κάποια μέτρα. Οι ειδικοί αναφέρουν ότι δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα, εφ'όσον ο φανταστικός φίλος του παιδιού σας το «συντροφεύει» μόνο λίγο διάστημα μέσα στην ημέρα.
Αν, λοιπόν, το παιδί σας εξακολουθεί να έχει τις ίδιες καθημερινές συνήθειες και την ίδια κοινωνική συμπεριφορά ως προς τη συναναστροφή του με τα υπόλοιπα παιδιά ή με τους μεγάλους, μην ανησυχήσετε. Οφείλετε, όμως, να γνωρίζετε το πώς πρέπει να συμπεριφερθείτε, για να μην πληγώσετε το παιδί.
Αρχικά, δείξτε ενδιαφέρον για την ιστορία του φανταστικού του φίλου, σαν να είναι υπαρκτό πρόσωπο. Κάντε ερωτήσεις, όπως: πόσο χρόνων είναι, πού τον γνώρισες, πού μένει κλπ.
Με αυτόν τον τρόπο θα ενθαρρύνετε το παιδί σας να γίνει πιο… ευρηματικό, για να σας απαντήσει, ενώ ταυτόχρονα του δίνετε την ευκαιρία να συνειδητοποιήσει ότι ο φανταστικός του φίλος είναι… φανταστικός! Προσποιηθείτε ότι βλέπετε τον φανταστικό φίλο του παιδιού σας, όταν το παιδί, σας γνωστοποιεί ότι είναι μαζί του. Ρωτήστε το, εάν και ο φίλος του επιθυμεί να καθίσει μαζί σας για να φάει.
Συνεχίστε ακόμα παραπάνω το παιχνίδι σας, αν το παιδί σας το θέλει και μη φέρετε αντιρρήσεις, αν σας ζητήσει να κάνετε πράγματα για τον «φίλο» του. Παραδείγματος χάρη, σερβίρετε ακόμα ένα πιάτο στο τραπέζι, ή αν το παιδί σας λέει ότι ξαπλώνει μαζί με το φανταστικό του φίλο, ρίξτε δίπλα του μία ακόμα κουβερτούλα!
Όμως, μη βάλετε φαγητό στο πιάτο που έχετε σερβίρει, γιατί έτσι θα αποδέχεστε ότι όλα αυτά δεν είναι ένα παιχνίδι. Στόχος σας είναι να δώσετε στο παιδί σας να καταλάβει ότι ο φανταστικός του φίλος είναι αποδεκτός, αλλά όχι «ζωντανός»! Μεταχειριστείτε τον, ας πούμε, όπως θα μεταχειριζόσασταν μία από τις κούκλες του!
Όλα αυτά, όμως, πάντα με την προϋπόθεση ότι και το παιδί σας δείχνει να απολαμβάνει τη συμμετοχή σας στο παιχνίδι του! Δεν χρειάζεται να κάνετε παραπάνω πράγματα απ’ όσα σας ζητάει το παιδί σας για τον φανταστικό του φίλο.
Υπάρχουν παιδιά, που εφευρίσκουν τον φανταστικό τους φίλο, για να είναι μόνο δικός τους και δεν τον «παρουσιάζουν» πουθενά και σε κανέναν άλλο. Σε τέτοια περίπτωση, σεβαστείτε τι θέλει το παιδί!
Μπορεί να μη σας έχει συμβεί, όμως πρέπει να γνωρίζετε ότι κάτι τέτοιο θεωρείται από τους επιστήμονες ως απόλυτα φυσιολογικό, κι επομένως δεν χρειάζεται να πάρετε κάποια μέτρα. Οι ειδικοί αναφέρουν ότι δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα, εφ'όσον ο φανταστικός φίλος του παιδιού σας το «συντροφεύει» μόνο λίγο διάστημα μέσα στην ημέρα.
Αν, λοιπόν, το παιδί σας εξακολουθεί να έχει τις ίδιες καθημερινές συνήθειες και την ίδια κοινωνική συμπεριφορά ως προς τη συναναστροφή του με τα υπόλοιπα παιδιά ή με τους μεγάλους, μην ανησυχήσετε. Οφείλετε, όμως, να γνωρίζετε το πώς πρέπει να συμπεριφερθείτε, για να μην πληγώσετε το παιδί.
Αρχικά, δείξτε ενδιαφέρον για την ιστορία του φανταστικού του φίλου, σαν να είναι υπαρκτό πρόσωπο. Κάντε ερωτήσεις, όπως: πόσο χρόνων είναι, πού τον γνώρισες, πού μένει κλπ.
Με αυτόν τον τρόπο θα ενθαρρύνετε το παιδί σας να γίνει πιο… ευρηματικό, για να σας απαντήσει, ενώ ταυτόχρονα του δίνετε την ευκαιρία να συνειδητοποιήσει ότι ο φανταστικός του φίλος είναι… φανταστικός! Προσποιηθείτε ότι βλέπετε τον φανταστικό φίλο του παιδιού σας, όταν το παιδί, σας γνωστοποιεί ότι είναι μαζί του. Ρωτήστε το, εάν και ο φίλος του επιθυμεί να καθίσει μαζί σας για να φάει.
Συνεχίστε ακόμα παραπάνω το παιχνίδι σας, αν το παιδί σας το θέλει και μη φέρετε αντιρρήσεις, αν σας ζητήσει να κάνετε πράγματα για τον «φίλο» του. Παραδείγματος χάρη, σερβίρετε ακόμα ένα πιάτο στο τραπέζι, ή αν το παιδί σας λέει ότι ξαπλώνει μαζί με το φανταστικό του φίλο, ρίξτε δίπλα του μία ακόμα κουβερτούλα!
Όμως, μη βάλετε φαγητό στο πιάτο που έχετε σερβίρει, γιατί έτσι θα αποδέχεστε ότι όλα αυτά δεν είναι ένα παιχνίδι. Στόχος σας είναι να δώσετε στο παιδί σας να καταλάβει ότι ο φανταστικός του φίλος είναι αποδεκτός, αλλά όχι «ζωντανός»! Μεταχειριστείτε τον, ας πούμε, όπως θα μεταχειριζόσασταν μία από τις κούκλες του!
Όλα αυτά, όμως, πάντα με την προϋπόθεση ότι και το παιδί σας δείχνει να απολαμβάνει τη συμμετοχή σας στο παιχνίδι του! Δεν χρειάζεται να κάνετε παραπάνω πράγματα απ’ όσα σας ζητάει το παιδί σας για τον φανταστικό του φίλο.
Υπάρχουν παιδιά, που εφευρίσκουν τον φανταστικό τους φίλο, για να είναι μόνο δικός τους και δεν τον «παρουσιάζουν» πουθενά και σε κανέναν άλλο. Σε τέτοια περίπτωση, σεβαστείτε τι θέλει το παιδί!