Ενα... ζόρι που αξίζει τον κόπο!

Μαμά σε απόγνωση
η Μαρία Ελευθερίου (καθηγήτρια, Φυσικός)


Καλημέρα κορίτσια, δεν ξερω τι λέτε εσείς αλλά αυτό που έχω να πω εγώ είναι ότι ο τοκετός τελικά είναι πολύ ζόρι!

Ήμουν από τις 8 παρα το πρωί μέχρι τις 7 το απόγευμα που τελειώσαμε να περιμένω να γεννησω και είχα πάει φυσικά στο μαιευτήριο νωρίτερα από τις 7 για να προετοιμαστώ. Ξέρετε ντε…! Εκείνη η άχαρη διαδικασία που σου κάνουν τα… διάφορα, μέχρι να σου βάλουν τις τεχνητές ωδίνες. Στην αρχή ήταν μάλλον σαν πόνοι περιόδου, ίσως και λίγο πιο έντονοι και έρχονταν ανά 3 λεπτά.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν μην κάνω επισκληρίδιο. Τότε και ο γιατρός και οι νοσοκόμες μου είπανε ότι ο τοκετός μπορεί να πάρει το… χρόνο του, δηλαδή και 8 και 12 ώρες! Επίσης μου επισημάνανε ότι μπορεί να χρειαστεί να σε κόψουν-ράψουν οποτε άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια, ενώ ήδη πονούσα και περισσότερο. Οι αντιστάσεις μου λοιπόν κάμφθηκαν αμά τω ξεκίνημά τους!!! «Κάντε τη μου τώρα!" τους είπα!

Με την θαυματουργή αυτή ενεσούλα, τα πράγματα βελτιώθηκαν. Ένιωθα, ήμουν μουδιασμένη απλά δεν πονούσα. Όμως η διαστολή έγινε από 0 – 3 μέσα σε δύο ώρες. Με μία απλή μαθηματική πράξη λοιπόν, αντιλήφθηκα ότι έτσι όπως πάμε, θα το σχολάσουμε σε κανά 10ωρο!

Τελικά το επιθυμητό ήρθε κατά τις 4 το απογευματάκι, οπότε ξεκίνησαν και οι εξωθήσεις. Όμως εδώ η επισκληρίδιος δεν βοηθάει και πολύ, μια και δεν πολυελεγχεις τη μέση και οι εξωθήσεις δεν είναι πάντα οι επιθυμητές.

Ασε που είχα και δύο μαίες να πέφτουν συνεχώς πάνω στην κοιλιά μου, για να σπρώχνουν τα πόδια του μωρού που ήταν πολύ ψηλά! Ο γιατρός είχε ψιλοαγχωθεί,  εγώ ήθελα να ξεράσω έτσι που πέφτανε πάνω στο στομάχι μου, μου δίνανε και οξυγόνο, γιατί η αναπνοή μου ήτανε χάλια, και κατά τις 5 η ώρα το κεφάλι ήταν κοντά αλλα δεν μπορούσαμε να βγάλουμε το μωρό!

Ο γιατρός είπε: "με βεντούζα θα το βγάλουμε" και χρησιμοποίησε ότι.. μέσο είχε για να τα καταφέρει! Εκείνη τη στιγμή πίστεψα πως δεν θα τα καταφέρω! Ευτυχώς μετά τις
προσπάθειες του γιατρού και στις 6 παρα 25 γεννήθηκε ο Μήτσος!

Στην αρχή δεν έκλαιγε και λέω ρε παιδιά γιατί δεν μιλάει, μου λένε τι να πει, ακόμα μικρό είναι το παιδί! Μετά από λίγο έκλαψε, και ευτυχώς το κεφαλάκι του δεν παραμορφώθηκε από τη βεντούζα… αντιθέτως του αδερφού μου, που έχει επίσης γεννηθεί με τον ίδιο τρόπο (γονίδια θα είναι μάλλον και αυτά!) , κάπως φαίνεται να έχει επηρεαστεί! (χαχαχα αστειεύομαι!)

Η εμπειρία ήταν κάτι το συναρπαστικό, αλλά ομολογώ ότι φοβήθηκα. Μετά από αυτά και για καμιά ώρα έτρεμα λες και ήμουν μέσα σε κατάψυξη, από το σοκ και τα
φάρμακα μάλλον.

Τώρα όμως έχω αγκαλιά το Μητσάκι μου και περιμένω και το αδερφάκι του (μπαμ και κάτω που λέει και το τραγούδι) . Και ποια; Εγώ! Που δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα γίνω μαμά!

Ε τώρα νομίζω ότι τελικά αυτό όλο το πράγμα είναι πολύ μαγικό και αξίζει να το ζήσει κάθε γυναίκα!