«Κρατούσε την αναπνοή της και μελάνιαζε όταν δεν της κάναμε τα χατίρια»!

Μαμά σε απόγνωση
η Μαίρη Βλαχογιάννη


Καλημέρα σε όλες τις μαμάδες σε απόγνωση. Όλες μας, λίγο πολύ, έχουμε φτάσει στα όριά μας από πράγματα που κάνουν τα παιδιά μας και τα οποία μας εκνευρίζουν ή μπορεί να μας φέρνουν σε δύσκολη θέση.

Κι όσο κι αν εκείνη τη στιγμή νιώθουμε να... ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι μας, είμαι σίγουρη ότι καμία από εμάς δεν θα αντάλλασε όλες αυτές τις εμπειρίες ζωής -για μένα τουλάχιστον- με τίποτα!

Η κόρη μου από τις πρώτες ώρες της ζωής της μας έδειξε τα «δόντια» της. Από το σουφρωμένο έως θυμωμένο μπορώ να πω βλέμα που μας κοιτούσε λίγα λεπτά μετά τη γέννησή της, έως το ότι κράτησε την αναπνοή της και μελάνιασε, όταν ήταν μόλις 6 ημερών επειδή δεν ήθελε να την εξετάσει η παιδίατρος και το κορυφαίο το ότι σχεδόν λιποθύμησε στα χέρια μου όταν ήταν 7 μηνών εξαντλημένη από το κλάμα, επειδή δεν ήθελε να την ντύσω. Υποθέτω αντιλαμβάνεστε σε τι κατάσταση «εκτάκτου ανάγκης» ήμουν εγώ, μετά από όλα αυτά τα περιστατικά!

Μεγαλώνοντας το κράτημα της αναπνοής και το μελάνιασμα τα έκοψε (λίγο πριν τα 3 χρόνια) αλλά συνέχιζε να εκφράζει έντονα τις επιθυμίες της και να διεκδικεί-απαιτεί πράγματα που ήθελε.

Κι αν δεν έπαιρνε θετική απάντηση ή απλά δεν ήθελε να κάνει κάτι που της ζητούσαμε, άρχιζε ο... πόλεμος με κύρια χαρακτηριστικά τις φωνές και το χτύπημα των ποδιών στο έδαφος.

Κι επειδή ούτε θέλαμε να της κάνουμε όλα τα χατίρια αλλά ούτε και να βιώνουμε καταστάσεις με κλάματα, φωνές, εντάσεις κ.λπ., μπήκε σε εφαρμογή το σχέδιο «καλό παιδί».

Η αρχή έγινε τον περασμένο Αύγουστο, όταν σε κάποια συζήτηση της είπα ότι ο Αη-Βασίλης φέρνει δώρα μόνο σε όσα παιδάκια είναι καλά και ακούνε τους γονείς τους. Κι επειδή με ρώτησε πώς μπορεί να το γνωρίζει αυτό, «ήρθε» στο σπίτι μας το ξωτικό του Αη-Βασίλη, για να την παρακολουθεί και να τον ενημερώνει αν ακούει και είναι καλό παιδί.

Και βέβαια ρώτησε γιατί δεν το βλέπει το ξωτικό όταν είναι κοντά μας, αλλά αποδέχτηκε γρήγορα ότι το ξωτικό και τον Αη-Βασίλη δεν μπορούμε να τους δούμε. Μέχρι και διάλογο με το ξωτικό έχω κάνει, προκειμένου να την πείσω ότι είναι εκεί και μας παρακολουθεί!

Το σχέδιο αυτό το συνεχίσαμε και αργότερα με άλλον όμως τρόπο, γιατί η Πρωτοχρονιά πέρασε και ο Αη-Βασίλης ήρθε, οπότε δεν υπάρχει άμεσος τουλάχιστον κίνδυνος να μην της φέρει δώρα.

Πλέον γνωρίζει ότι αν πεισμώνει ή λέει όχι, λέει όχι και η μαμά και ο μπαμπάς όταν εκείνη ζητάει κάτι. Κι αυτό ακόμα τουλάχιστον την «πονάει» πολύ. Οπότε έχει βρεθεί μια σχετική ισορροπία και γλιτώνουμε τις εντάσεις.

Μέχρι πότε; Μη με ρωτάτε, δεν ξέρω. Όπως δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι επειδή αυτό το «κόλπο» πέτυχε στη δική μας περίπτωση μπορεί να πετύχει και σε άλλες...