«Αυτό που το ένστικτό μου έλεγε ήταν να τα αφήσω ελευθέρα...»!
Μαμά σε απόγνωση
η Έλενα Παντέλη
Εγώ λοιπόν, είμαι η Έλενα, που λίγες ημέρες πριν, η Χριστίνα σας είχε γράψει για τα «κατορθώματα» των δύο αγαπημένων μου γιων (Όπως στρώσαμε, θα κοιμηθούμε λοιπόν) και επειδή ένιωσα την ανάγκη να γράψω στο πως έχω καταλήξει, για το πώς θα μεγαλώσω τους γιούς μου, είπα να τολμήσω να μοιραστώ μαζί σας τον τρόπο σκέψης μου.
Όταν έγινα για πρώτη φορά μαμά, αντιλήφτηκα ότι όλα ήταν άγνωστα πράγματα για μένα που χρειάζονταν σωματική και ψυχική δύναμη. Το «οικογενειακό» περιβάλλον παρενέβαινε συνέχεια και μου έλεγε τι πρέπει να κάνω.
Άκουγα κι εγώ λοιπόν, όλους τους με προσοχή. Άλλα τα έκανα, και άλλα όχι. Διάβαζα βιβλία, έβλεπα τις άλλες μαμάδες και κάποια τα υιοθετούσα… Κάποια άλλα τα πέταγα!
Κάποια στιγμή κουράστηκα τόσο πολύ με όλα αυτά τα εξωτερικά θέματα. Επιζητούσα βασικά να είμαι εγώ πρώτα καλά για να έχω δύναμη και καθαρό μυαλό να τα μεγαλώσω. Ετσι αποφάσισα να αλλάξω! Και καλωσόρισα την αλλαγή. Είπα: Έλενα πρέπει να πάρεις χρόνο και χώρο!
Ήταν πολύ δύσκολη για μένα όλη αυτή η διαδικασία, μια και όλα μου ήταν άγνωστα. Ξεκινήσα λοιπόν να ακούω πιο συνειδητά τα παιδιά μου. Δύο χαρακτήρες διαφορετικούς, που έπρεπε να αντιμετωπιστούν με ξεχωριστό τρόπο προσέγγισης! Έγινα λοιπόν παρατηρητής.
Αυτό που το ένστικτό μου έλεγε ήταν να τα αφήσω ελευθέρα και απλά εγώ να είμαι δίπλα τους. Τα έβαζα λοιπόν να τρώνε μόνα τους, να εξερευνούν το φαγητό τους, να πιάνουν το πιρούνι τους με όποιο τρόπο νόμιζαν σωστό αυτά! Αποτέλεσμα, βέβαια ήταν όπου βρίσκονταν να τρώνε το τοπίο να έμοιαζε… βομβαρδισμένο! Κι όμως εγώ παρατηρούσα ότι εκείνα ήταν τόσο ευτυχισμένα!
Άκουγα φωνές «μα καλά δεν τα βλέπεις;», «δεν τους λες κάτι;» «χάλια το έκαναν το ακριβό τραπέζι» κλπ κλπ. Και τι πειράζει; Απαντούσα «Εγώ θα τα καθαρίσω!
Θεωρώ ότι εμείς οι γονείς πρέπει να αφήνουμε το ΕΓΩ στην άκρη, μια και το μόνο που θέλουνε τελικά τα μικρά μας είναι ΑΓΑΠΗ και ΦΡΟΝΤΙΔΑ. Ποιος μπορεί να πει με σιγουριά τι είναι καλό και τι κακό στο μεγάλωμα ενός παιδιού; Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι απόλυτο.
Εμείς οι γονείς φέρνοντας στη ζωή τα αγγελούδια μας, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους δώσουμε τα εφόδια για να είναι έτοιμα να ανταπεξέλθουν, μόλις έρθει η ώρα και φύγουν από κοντά μας.
Η ζωή είναι έκσταση και κάθε παιδί γεννιέται μέσα σε αυτή την έκσταση. Πως μπορείς λοιπόν να τα ελέγξεις; Είναι αδύνατον! Πιστεύω ότι γι’ αυτό η κοινωνία δεν θέλει τα παιδιά εκστατικά, για να τα ελέγχει! Αποφάσισα λοιπόν ότι τα δικά μου παιδιά θέλω να είναι εκστατικά!
Και αυτό ήταν δύσκολο, γιατί έπρεπε να αναθεωρήσω δικά μου βιώματα. Αφήνω λοιπόν τα παιδιά μου να εκφράζονται ελεύθερα, είτε αρέσει αυτό σε μένα ή στον μπαμπά τους. Τα αφήνω να τσακώνονται, γιατί έτσι μαθαίνουν τα όρια τους. Να μπουγελώνονται, να χορεύουν, να τραγουδάνε, να κοιμούνται όποτε θέλουν, να δουν τα αστέρια, το φεγγάρι, να βαδίζουμε στη βροχή χωρίς ομπρέλα, να γυρνάνε ξυπόλητα, ή να είναι το καλοκαίρι όλη μέρα με τα μαγιό.
Ακόμα και αν χαλάσουν κάτι υλικό, πχ ένα ρολόι, δεν νοιάζομαι. Τώρα ξέρω ότι η ύλη δεν αξίζει καθόλου, ενώ αν καταστραφεί ο ερευνητικός νους, πολλά καταστρέφονται.
Έμαθα μέσα από τα παιδιά μου και είμαι τυχερή που δεν έχω χάσει στιγμή από το μεγάλωμά τους. Δεν ξέρω πως σας φαίνονται όλα αυτά, όμως εγώ κρατάω πάντα αυτό που ένας μεγάλος Δάσκαλος μου είχε πει: «Όταν για πρώτη φορά γνωρίσει το παιδί σας τη γεύση της ελευθερίας, ποτέ δεν θα γίνει μέρος οποιασδήποτε ομάδας, οποιασδήποτε θρησκείας , λέσχης, πολιτικού κόμματος, εξάρτησης. Θα παραμείνει άτομο, ελεύθερο κ θα δημιουργήσει δονήσεις ελευθερίας γύρω του. Η ίδια του η ύπαρξη θα γίνει πόρτα στην ελευθερία»!!!!!!!
η Έλενα Παντέλη
Εγώ λοιπόν, είμαι η Έλενα, που λίγες ημέρες πριν, η Χριστίνα σας είχε γράψει για τα «κατορθώματα» των δύο αγαπημένων μου γιων (Όπως στρώσαμε, θα κοιμηθούμε λοιπόν) και επειδή ένιωσα την ανάγκη να γράψω στο πως έχω καταλήξει, για το πώς θα μεγαλώσω τους γιούς μου, είπα να τολμήσω να μοιραστώ μαζί σας τον τρόπο σκέψης μου.
Όταν έγινα για πρώτη φορά μαμά, αντιλήφτηκα ότι όλα ήταν άγνωστα πράγματα για μένα που χρειάζονταν σωματική και ψυχική δύναμη. Το «οικογενειακό» περιβάλλον παρενέβαινε συνέχεια και μου έλεγε τι πρέπει να κάνω.
Άκουγα κι εγώ λοιπόν, όλους τους με προσοχή. Άλλα τα έκανα, και άλλα όχι. Διάβαζα βιβλία, έβλεπα τις άλλες μαμάδες και κάποια τα υιοθετούσα… Κάποια άλλα τα πέταγα!
Κάποια στιγμή κουράστηκα τόσο πολύ με όλα αυτά τα εξωτερικά θέματα. Επιζητούσα βασικά να είμαι εγώ πρώτα καλά για να έχω δύναμη και καθαρό μυαλό να τα μεγαλώσω. Ετσι αποφάσισα να αλλάξω! Και καλωσόρισα την αλλαγή. Είπα: Έλενα πρέπει να πάρεις χρόνο και χώρο!
Ήταν πολύ δύσκολη για μένα όλη αυτή η διαδικασία, μια και όλα μου ήταν άγνωστα. Ξεκινήσα λοιπόν να ακούω πιο συνειδητά τα παιδιά μου. Δύο χαρακτήρες διαφορετικούς, που έπρεπε να αντιμετωπιστούν με ξεχωριστό τρόπο προσέγγισης! Έγινα λοιπόν παρατηρητής.
Αυτό που το ένστικτό μου έλεγε ήταν να τα αφήσω ελευθέρα και απλά εγώ να είμαι δίπλα τους. Τα έβαζα λοιπόν να τρώνε μόνα τους, να εξερευνούν το φαγητό τους, να πιάνουν το πιρούνι τους με όποιο τρόπο νόμιζαν σωστό αυτά! Αποτέλεσμα, βέβαια ήταν όπου βρίσκονταν να τρώνε το τοπίο να έμοιαζε… βομβαρδισμένο! Κι όμως εγώ παρατηρούσα ότι εκείνα ήταν τόσο ευτυχισμένα!
Άκουγα φωνές «μα καλά δεν τα βλέπεις;», «δεν τους λες κάτι;» «χάλια το έκαναν το ακριβό τραπέζι» κλπ κλπ. Και τι πειράζει; Απαντούσα «Εγώ θα τα καθαρίσω!
Θεωρώ ότι εμείς οι γονείς πρέπει να αφήνουμε το ΕΓΩ στην άκρη, μια και το μόνο που θέλουνε τελικά τα μικρά μας είναι ΑΓΑΠΗ και ΦΡΟΝΤΙΔΑ. Ποιος μπορεί να πει με σιγουριά τι είναι καλό και τι κακό στο μεγάλωμα ενός παιδιού; Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι απόλυτο.
Εμείς οι γονείς φέρνοντας στη ζωή τα αγγελούδια μας, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους δώσουμε τα εφόδια για να είναι έτοιμα να ανταπεξέλθουν, μόλις έρθει η ώρα και φύγουν από κοντά μας.
Η ζωή είναι έκσταση και κάθε παιδί γεννιέται μέσα σε αυτή την έκσταση. Πως μπορείς λοιπόν να τα ελέγξεις; Είναι αδύνατον! Πιστεύω ότι γι’ αυτό η κοινωνία δεν θέλει τα παιδιά εκστατικά, για να τα ελέγχει! Αποφάσισα λοιπόν ότι τα δικά μου παιδιά θέλω να είναι εκστατικά!
Και αυτό ήταν δύσκολο, γιατί έπρεπε να αναθεωρήσω δικά μου βιώματα. Αφήνω λοιπόν τα παιδιά μου να εκφράζονται ελεύθερα, είτε αρέσει αυτό σε μένα ή στον μπαμπά τους. Τα αφήνω να τσακώνονται, γιατί έτσι μαθαίνουν τα όρια τους. Να μπουγελώνονται, να χορεύουν, να τραγουδάνε, να κοιμούνται όποτε θέλουν, να δουν τα αστέρια, το φεγγάρι, να βαδίζουμε στη βροχή χωρίς ομπρέλα, να γυρνάνε ξυπόλητα, ή να είναι το καλοκαίρι όλη μέρα με τα μαγιό.
Ακόμα και αν χαλάσουν κάτι υλικό, πχ ένα ρολόι, δεν νοιάζομαι. Τώρα ξέρω ότι η ύλη δεν αξίζει καθόλου, ενώ αν καταστραφεί ο ερευνητικός νους, πολλά καταστρέφονται.
Έμαθα μέσα από τα παιδιά μου και είμαι τυχερή που δεν έχω χάσει στιγμή από το μεγάλωμά τους. Δεν ξέρω πως σας φαίνονται όλα αυτά, όμως εγώ κρατάω πάντα αυτό που ένας μεγάλος Δάσκαλος μου είχε πει: «Όταν για πρώτη φορά γνωρίσει το παιδί σας τη γεύση της ελευθερίας, ποτέ δεν θα γίνει μέρος οποιασδήποτε ομάδας, οποιασδήποτε θρησκείας , λέσχης, πολιτικού κόμματος, εξάρτησης. Θα παραμείνει άτομο, ελεύθερο κ θα δημιουργήσει δονήσεις ελευθερίας γύρω του. Η ίδια του η ύπαρξη θα γίνει πόρτα στην ελευθερία»!!!!!!!