Δεν υπάρχει σχολή γονέων!

Στον ρόλο του «father»
ο Θανάσης Μαυρίδης

Έχουν περάσει δύο δεκαετίες από τότε που ο πρώτος μου γιος έκανε την εμφάνισή του στον πλανήτη. Θυμάμαι, όμως, ακόμη την αγωνία που είχα αν θα τα κατάφερνα να ανταποκριθώ στον ρόλο του πατέρα. Πιτσιρικάς γαρ, κοιτούσα με αγωνία στα μάτια τον γυναικολόγο. Η σύντροφός μου τον ρωτούσε για οποιαδήποτε σπάνια περίπτωση είχε αντιμετωπίσει στην πολύχρονη καριέρα του κι εγώ για το πώς θα τα καταφέρω στον δικό μου νέο ρόλο. Γενικώς, ο καθένας ήταν στο δικό του μήκος κύματος…

Οι παλιότεροι γυναικολόγοι θα θυμούνται τον Χρήστο Σταυρόπουλο. Ήταν ωραίος άνθρωπος (δυστυχώς δεν βρίσκεται στη ζωή) και είχα την τύχη να τον γνωρίσω και εκτός των αυστηρών επαγγελματικών πλαισίων. Θείος μιας καλής μας φίλης, πρώτα τον γνωρίσαμε ως «θείο» και έπειτα ως γιατρό. Τέλος πάντων, ο άνθρωπος είδε τον τρόμο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μου και αποφάσισε να αφιερώσει μία συνεδρία στο θέμα «γονέας».
«Ακούστε παιδιά, δεν έχει υπάρξει ακόμη σχολή γονέων και ούτε πρόκειται να υπάρξει στο μέλλον. Μην τρομοκρατήστε, κάντε ότι κάνετε με αγάπη και ανιδιοτέλεια και θα τα πάτε καλά».

Δεν υπάρχει σχολή γονέων! Όταν άλλαζα την πρώτη πάνα στον Αλέξανδρο τον θυμήθηκα και είπα ότι θα μπορούσε να υπάρχει τουλάχιστον ένα σεμινάριο για το πώς αλλάζουμε πάνες. Σήμερα, είκοσι χρόνια αργότερα, ξέρω πολύ καλά ότι ο Χρήστος είχε απόλυτο δίκιο. Το να είσαι γονέας είναι ένα από τους πιο δύσκολους ρόλους της ζωής, αλλά και από τους πιο όμορφους.

Δεν υπάρχουν κανόνες ίδιοι για όλους, επειδή ακριβώς τα παιδιά μας είναι ψυχούλες και όχι αντίγραφα από ένα πρόγραμμα λογισμικού. Η κάθε ψυχούλα έχει τις δικές της ανάγκες και αυτές τις ανάγκες καλούμαστε ως γονείς να καλύψουμε. Κι αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μας έχει κάνει ο Θεός. Μέσα από την προσφορά, μέσα από την προσπάθεια κατανόησης ενός άλλου ανθρώπου, γινόμαστε εμείς καλύτεροι άνθρωποι. Πώς θα μπορούσε αυτό να διδαχτεί σε ένα σχολείο;