Πόσα δεν περιμένεις, όταν είσαι έγκυος...;
Γράφει η Άρτεμις Πυροβολάκη - δικηγόρος
Τυχαία το μάτι μου έπεσε πάνω στο βιβλίο "Τι να περιμένεις, όταν είσαι έγκυος". Όταν το αγόραζα, πριν από περίπου 3 χρόνια, η απάντηση στο ερώτημα αυτό βρισκόταν στις σελίδες αυτού του βιβλίου σε μέγεθος σχεδόν τσιμεντόλιθου. Μήνα - μήνα για τους 9 μήνες της κύησης σου περιέγραφε με ακρίβεια κάθε αμυδρό, μηδαμινό, σημαντικό, έντονο ή ανησυχητικό σύμπτωμα, που θα μπορούσε μια γυναίκα να βιώσει μέσα σε αυτό το διάστημα.
Σε ορισμένα σημεία -δεν έχω παράπονο από τον συγγραφέα- σε προετοίμαζε, βεβαίως, ότι η ζωή σου με αυτή την εγκυμοσύνη και αυτό το παιδί, που θα έφερνες σε λίγο καιρό στον κόσμο, θα άλλαζε άρδην, αλλά μόνο σε ορισμένα σημεία και, κυρίως, χωρίς να λέει ονόματα και να περιγράφει όλες αυτές τις σοβαρές, τεράστιες αλλαγές, που θα έφερνε στη ζωή σου αυτή η εγκυμοσύνη. Σε όλα τα θέματα, σε όλους τους τομείς, σε όλα τα επίπεδα, σε όλες τις σχέσεις. Αλλαγές, θετικές και αρνητικές, όμορφες ή γεμάτες εκνευρισμό, αναμενόμενες ή αναπάντεχες. Αλλαγές, που, όμως, δε θα τις προλάβαινες να τις καταλάβεις, θα τις έβλεπες μπροστά σου και θα τις χάζευες αποσβολωμένη, όπως εγώ ακόμα και τώρα, που το παιδί μου, (δηλαδή, ο άντρας της ζωής μου!) έφτασε ήδη στα 2 του χρόνια.
Βλέπετε, όταν είναι η πρώτη φορά, που πρόκειται να γίνεις μάνα, κινείσαι σε φάση, που χαϊδεύεις την κοιλίτσα σου, νιώθεις να μεγαλώνει, ενώ το έμβρυο έχει ακόμα μέγεθος φιστικιού κάσσιους(!)…, ασχολείσαι με τα συντηρητικά Ε160, Ε129, Ε3.400, Ε4.500.667 (είχα μάθει περισσότερα Ε ακόμα και από αυτά που υπάρχουν!) στα φαγητά, ψάχνεις το πλέον ανατομικό καροτσάκι, το ιδανικό στρωματάκι, τα πιο καλά βαμβακερά εσώρουχα/σεντονάκια/πετσετούλες, κάνεις όλες αυτές τις πολύωρες, αλλά μάλλον τελικά ανούσιες συζητήσεις για το ποια είναι η ιδανική λίστα για τις πρώτες αγορές για την προίκα του μωρού ("προίκα": τόσο αποκρουστική λέξη, για να χαρακτηρίσει τα μωράκια. Πάντα, όταν την ακούω, μου φέρνει στο μυαλό το "προικώον", τον προικοθήρα, τα προικιά-πανηγύρι πριν από τον γάμο, το προικοσύμφωνο, κάτι ρετιρέ στο Παγκράτι, κάτι σεμεδάκια για την τηλεόραση με την ξυλί επένδυση του '80 κτλ, τα κοφτά τραπεζομάντηλα και όλα σε εκτυφλωτικό λευκό, που σε καμία περίπτωση δεν ταιριάζει με τη λευκή λάκα τραπεζαρία και τα plexiglass ράφια διάσπαρτα στο σαλόνι).
"Τι να περιμένεις, όταν είσαι έγκυος". Το κοιτούσα, το ξανακοιτούσα, και κάποια στιγμή συνέλαβα τον εαυτό μου να κουνάω το κεφάλι μου. Πόσα δεν περιμένεις, όταν είσαι έγκυος. Αυτό είναι, θα το προτείνω στις εκδόσεις Διόπτρα, γιατί να μη δοκιμαστώ και εγώ στη συγγραφή; Πού ξέρεις; Ίσως και να βρω αναγνώστριες-υποστηρίκτριες στο πόνημά μου, όλες εκείνες τις γυναίκες, που ήδη γέννησαν και πέρασαν και το πρώτο σοκ της μητρότητας. Θα απευθύνεται σε γυναίκες, που τους ήρθε ο ουρανός σφοντύλι, που έχουν μείνει πάνω από 3 φορές άφωνες και αποσβολωμένες (είναι αρκετές, για να μπείτε στο club) για τα απείρου κάλλους σκηνικά, που βιώνουν, ως μάνες / σύζυγοι-μάνες / κόρες-μάνες / νύφες-μάνες / αδερφές-μάνες / φίλες-μάνες / επαγγελματίες-μάνες / γυναίκες-μάνες.
Πόσα δεν περιμένεις, όταν είσαι έγκυος. Θα είσαι μάνα μια ζωή, τέλος. Αλλά αυτό το ξέρεις, το περιμένεις, το θέλεις, είναι και το καλύτερο από όλους τους συνδυασμούς. Όλοι οι υπόλοιποι συνδυασμοί, (σύζυγος, γονείς, πεθερικά, φίλες και φίλοι κτλ), κάτι παθαίνουν, όταν ΕΣΥ γίνεσαι μάνα.
Και ενώ ΕΣΥ γίνεσαι μάνα, όλοι αυτοί γύρω σου ξεφεύγουν. Όταν ΕΣΥ γίνεσαι μάνα, αυτομάτως όλοι οι παραπάνω είναι σαν να σου καρφώνουν μια -νοητή- ανακριτική λάμπα 3000watt και, είτε με χαλαρό είτε με αυστηρό τρόπο, πρέπει να λογοδοτείς για το πόσο ικανή μάνα είσαι. Όχι, όχι, δε σε ρωτούν ευθέως. Αλίμονο, για χαζούς τους έχεις; Ρωτούν όλο νόημα:
Πόσα δεν περιμένεις, όταν είσαι έγκυος…
Τυχαία το μάτι μου έπεσε πάνω στο βιβλίο "Τι να περιμένεις, όταν είσαι έγκυος". Όταν το αγόραζα, πριν από περίπου 3 χρόνια, η απάντηση στο ερώτημα αυτό βρισκόταν στις σελίδες αυτού του βιβλίου σε μέγεθος σχεδόν τσιμεντόλιθου. Μήνα - μήνα για τους 9 μήνες της κύησης σου περιέγραφε με ακρίβεια κάθε αμυδρό, μηδαμινό, σημαντικό, έντονο ή ανησυχητικό σύμπτωμα, που θα μπορούσε μια γυναίκα να βιώσει μέσα σε αυτό το διάστημα.
Σε ορισμένα σημεία -δεν έχω παράπονο από τον συγγραφέα- σε προετοίμαζε, βεβαίως, ότι η ζωή σου με αυτή την εγκυμοσύνη και αυτό το παιδί, που θα έφερνες σε λίγο καιρό στον κόσμο, θα άλλαζε άρδην, αλλά μόνο σε ορισμένα σημεία και, κυρίως, χωρίς να λέει ονόματα και να περιγράφει όλες αυτές τις σοβαρές, τεράστιες αλλαγές, που θα έφερνε στη ζωή σου αυτή η εγκυμοσύνη. Σε όλα τα θέματα, σε όλους τους τομείς, σε όλα τα επίπεδα, σε όλες τις σχέσεις. Αλλαγές, θετικές και αρνητικές, όμορφες ή γεμάτες εκνευρισμό, αναμενόμενες ή αναπάντεχες. Αλλαγές, που, όμως, δε θα τις προλάβαινες να τις καταλάβεις, θα τις έβλεπες μπροστά σου και θα τις χάζευες αποσβολωμένη, όπως εγώ ακόμα και τώρα, που το παιδί μου, (δηλαδή, ο άντρας της ζωής μου!) έφτασε ήδη στα 2 του χρόνια.
Βλέπετε, όταν είναι η πρώτη φορά, που πρόκειται να γίνεις μάνα, κινείσαι σε φάση, που χαϊδεύεις την κοιλίτσα σου, νιώθεις να μεγαλώνει, ενώ το έμβρυο έχει ακόμα μέγεθος φιστικιού κάσσιους(!)…, ασχολείσαι με τα συντηρητικά Ε160, Ε129, Ε3.400, Ε4.500.667 (είχα μάθει περισσότερα Ε ακόμα και από αυτά που υπάρχουν!) στα φαγητά, ψάχνεις το πλέον ανατομικό καροτσάκι, το ιδανικό στρωματάκι, τα πιο καλά βαμβακερά εσώρουχα/σεντονάκια/πετσετούλες, κάνεις όλες αυτές τις πολύωρες, αλλά μάλλον τελικά ανούσιες συζητήσεις για το ποια είναι η ιδανική λίστα για τις πρώτες αγορές για την προίκα του μωρού ("προίκα": τόσο αποκρουστική λέξη, για να χαρακτηρίσει τα μωράκια. Πάντα, όταν την ακούω, μου φέρνει στο μυαλό το "προικώον", τον προικοθήρα, τα προικιά-πανηγύρι πριν από τον γάμο, το προικοσύμφωνο, κάτι ρετιρέ στο Παγκράτι, κάτι σεμεδάκια για την τηλεόραση με την ξυλί επένδυση του '80 κτλ, τα κοφτά τραπεζομάντηλα και όλα σε εκτυφλωτικό λευκό, που σε καμία περίπτωση δεν ταιριάζει με τη λευκή λάκα τραπεζαρία και τα plexiglass ράφια διάσπαρτα στο σαλόνι).
"Τι να περιμένεις, όταν είσαι έγκυος". Το κοιτούσα, το ξανακοιτούσα, και κάποια στιγμή συνέλαβα τον εαυτό μου να κουνάω το κεφάλι μου. Πόσα δεν περιμένεις, όταν είσαι έγκυος. Αυτό είναι, θα το προτείνω στις εκδόσεις Διόπτρα, γιατί να μη δοκιμαστώ και εγώ στη συγγραφή; Πού ξέρεις; Ίσως και να βρω αναγνώστριες-υποστηρίκτριες στο πόνημά μου, όλες εκείνες τις γυναίκες, που ήδη γέννησαν και πέρασαν και το πρώτο σοκ της μητρότητας. Θα απευθύνεται σε γυναίκες, που τους ήρθε ο ουρανός σφοντύλι, που έχουν μείνει πάνω από 3 φορές άφωνες και αποσβολωμένες (είναι αρκετές, για να μπείτε στο club) για τα απείρου κάλλους σκηνικά, που βιώνουν, ως μάνες / σύζυγοι-μάνες / κόρες-μάνες / νύφες-μάνες / αδερφές-μάνες / φίλες-μάνες / επαγγελματίες-μάνες / γυναίκες-μάνες.
Πόσα δεν περιμένεις, όταν είσαι έγκυος. Θα είσαι μάνα μια ζωή, τέλος. Αλλά αυτό το ξέρεις, το περιμένεις, το θέλεις, είναι και το καλύτερο από όλους τους συνδυασμούς. Όλοι οι υπόλοιποι συνδυασμοί, (σύζυγος, γονείς, πεθερικά, φίλες και φίλοι κτλ), κάτι παθαίνουν, όταν ΕΣΥ γίνεσαι μάνα.
Και ενώ ΕΣΥ γίνεσαι μάνα, όλοι αυτοί γύρω σου ξεφεύγουν. Όταν ΕΣΥ γίνεσαι μάνα, αυτομάτως όλοι οι παραπάνω είναι σαν να σου καρφώνουν μια -νοητή- ανακριτική λάμπα 3000watt και, είτε με χαλαρό είτε με αυστηρό τρόπο, πρέπει να λογοδοτείς για το πόσο ικανή μάνα είσαι. Όχι, όχι, δε σε ρωτούν ευθέως. Αλίμονο, για χαζούς τους έχεις; Ρωτούν όλο νόημα:
- οι γνωστοί και φίλοι: "Και για πες, πώς τα καταφέρνεις τώρα και με τη δουλειά;" Λες και είχα πει ποτέ ότι θα υποβάλλω παραίτηση, αν γονιμοποιηθεί το ωάριό μου…
- τα αδέρφια σου, ειδικά όταν δεν έχουν δικά τους παιδιά: "πρόσεχε το παιδί, θέλει να κατέβει από την καρέκλα"! Λες και αρχικά σκόπευε να κάθεται εκεί για την υπόλοιπη ζωή του…
- οι γονείς σου: " το παιδί ξύπνησε σήμερα το απόγευμα και δε φώναξε "μαμά", αλλά "Mary" (όπου Mary το όνομα της κοπέλας, που το κρατάει, όταν η μάνα δουλεύει.) Εσύ, η μάνα, σκέφτεσαι: "Γιατί να φωνάξει "μαμά", αφού αυτό το απόγευμα η Mary το έβαλε για ύπνο;;". Αλλά δεν τολμάς να τους το πεις, γιατί θα καταλήξεις σε έναν διάλογο δίχως τέλος, δίχως ηρεμία και με περίσσια δόση παραλόγου…
- ο σύζυγος σε SMS, ενώ δεν έχετε μιλήσει όλη μέρα στο τηλέφωνο: "Ο μικρός; Έφαγε; Είπε καμία νέα λεξούλα; Ντύσ’ τον καλά, αν βγείτε." Εσύ η μάνα ή αλλιώς η αγάπη του, η γυναίκα της ζωής του, ο έρωτας, που έφερε τα πάνω-κάτω στη ζωή του, δεν έχεις χώρο στο text message, αλλή φορά εσύ. Είσαι μάνα τώρα, τι θες πάλι; Ωχουουου, μην αρχίζεις…
Πόσα δεν περιμένεις, όταν είσαι έγκυος…