Αναρωτηθείτε αν τελικά εσείς ευθύνεστε για τη συμπεριφορά του παιδιού σας!

Εμείς οι γονείς συχνά είμαστε μπερδεμένοι με το πώς πρέπει να αντιμετωπίσουμε κάποια μικρά πειθαρχικά παραπτώματα των μικρών μας σε καθημερινή βάση.

Συνήθως, στην προσπάθειά μας, να συνετίσουμε το παιδί, αφαιρούμε προνόμια, του βάζουμε συνέπειες (τιμωρίες τις έλεγαν παλιότερα!), του εξηγούμε τι πρέπει να κάνει, του δίνουμε εναλλακτικές, λογομαχούμε, φωνάζουμε ή του δίνουμε και μία ξυλιά στα μαλακά του.

Κι όμως, ό,τι και αν έχουμε προσπαθήσει, δεν μας έχει βοηθήσει να έχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε; Θα αναρωτηθείτε, οι περισσότερες.

Πρώτα απ’ όλα: Μήπως εμείς τελικά είμαστε οι υπερβολικά απαιτητικές!

Κάθε φορά που θέλετε να μαλώσετε το μικρό σας για κάτι που έχει κάνει και εσείς δεν το θεωρείτε σωστό, κάντε μία δεύτερη σκέψη. Είναι πραγματικά η συμπεριφορά του παιδιού, που σας έχει ενοχλήσει ή είστε –ούτως ή αλλιώς- λίγο παραπάνω φορτισμένη με τα καθημερινά προβλήματα της δουλειάς και της καθημερινότητάς σας;

Συνήθως, ένα παιδί που μεγαλώνει φυσιολογικά και δεν εμφανίζει σοβαρά προβλήματα κακής συμπεριφοράς, θα πρέπει να τυγχάνει από μέρους μας, μίας πιο… επιεικούς αντιμετώπισης.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να χάνουμε την υπομονή μας, να φωνάζουμε, να λογομαχούμε ή ακόμα και να χτυπάμε το παιδί.

Αφού λοιπόν κάνουμε μία μίνι αυτοψυχανάλυση, ας καθίσουμε να δούμε τελικά με καθαρό μυαλό, αν πραγματικά αυτά που θεωρούμε «τιμωρίες», στοιχίζουν πραγματικά στο ίδιο το παιδί μας.
Δηλαδή:

1. Όταν του αφαιρούμε ένα προνόμιο, αυτό είναι κάτι που πραγματικά θα λείψει στο παιδί μας;
Συμβουλή: Προσπαθείστε να καταλάβετε τι θα του στοιχίσει περισσότερο: να μην πάει στο μπάσκετ με τους φίλους του ή να μη δει παιδικά στην τηλεόραση.

2. Το να μη δει το αγαπημένο του DVD αρκεί; Ή μήπως τόσες φορές τελικά που του το έχετε στερήσει, αλλά αργότερα πάντα το βλέπει, εχει γίνει συνήθεια γι’ αυτό;
Συμβουλή: Εξαφανίστε όλα τα αγαπημένα του DVD! Δώστε του να καταλάβει ότι είστε απόλυτοι και σίγουροι για ό,τι κάνετε!

3. Του βάζετε την τιμωρία και αμέσως μετά ξεκινάτε τα παζάρια, με αποτέλεσμα τελικά το παιδί να σας έχει ωθήσει, χωρίς να το καταλάβετε, στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για το ίδιο!
Συμβουλή: Βάλτε την τιμωρία (σ.σ συνέπεια είπαμε το λέμε τώρα πια!) και φύγετε από το δωμάτιο! Μη δεχτείτε να το συζητήσετε και φυσικά μείνετε σταθεροί σε αυτά που είπατε!

4. Σε λίγες ώρες μετά τη διαφωνία σας, όχι μόνο παίρνετε πίσω την τιμωρία που είχατε βάλει, αλλά επαινείτε κιόλας το παιδί!
Συμβουλή: Ο συνδυασμός του «μη» με το ταυτόγχρονο «μπράβο» είναι καταστροφικός! Μπερδεύει το παιδί, που τις περισσότερες φορές πιστεύει ότι όλοι οι καβγάδες έχουν τελικά «καλό τέλος».

Συμπέρασμα: Μένουμε σταθεροί σε όσα λέμε στα παιδιά μας. Δεν υπαναχωρούμε από τις θέσεις μας, ακόμα και αν τελικά αναθεωρήσουμε την κατάσταση και δούμε ότι ήμασταν μάλλον υπερβολικοί.

Ζητάμε από τους γύρω μας να στηρίξουν τις δικές μας αποφάσεις για το πώς θα μεταχειριστούμε το παιδί μας. Δεν καταφεύγουμε σε υπερβολικά «μπράβο», αμέσως μετά μία φιλονικία μας.