Part-time μπαμπάς, αλλά πάντα κανακάρης!
Γράφει η Αφροδίτη Αρσένη - ασφαλίστρια
Διαβάζω κατά καιρούς στα άρθρα του mother.gr πόσο σημαντικό είναι να φρεσκάρουν τη σχέση τους οι γονείς, να μην παραμελούν ο ένας τον άλλον, να είναι εκδηλωτικοί ο ένας προς τον άλλον και άλλα παρόμοια… προκειμένου να είμαστε ακόμα πιο σωστοί απέναντι στα παιδιά μας ….όχι πως διαφωνώ, απλά στην πράξη δε λειτουργεί όσο και να θέλουμε (η γράφουσα όχι γενικά).
Η δική μου περίπτωση, εν τάχει, έχει ως εξής: μαμά έχει την πολυτέλεια να δουλεύει και κάποιες μέρες από το σπίτι, μπαμπάς δουλεύει σαν τρελός και λείπει ακόμα και τα Σαββατοκύριακα από το σπίτι και ένα πολύ γλυκό και χαριτωμένο τετράχρονο….
Οι δικοί μου γονείς, παρ'ό,τι και οι δύο συνταξιούχοι, είναι νεότατοι, έχουν τρομερή αδυναμία στο παιδί, ενώ οι άλλοι παππούδες, που ζουν στην Αθήνα, αλλά λίγο «διακοσμητικοί» ή -για να μην είμαι πολύ πολύ άδικη- «παππούδες κατά περίπτωση»!!!!! Για να μην τα πολυλογώ με το οικογενειακό μας δέντρο, έχω να πω ότι η κατάσταση εδώ και τέσσερα χρόνια με τον αγαπημένο σύζυγο, όποτε προκύπτει ταξίδι, είναι η εξής: πού θα πάει το παιδί!!!!!
"Μα, πού αλλού, γλυκέ μου? Θα πάει στους δικούς μου, για να είμαστε ήσυχοι, χαλαροί και να περάσουμε καλά, χωρίς να έχουμε κάθε λίγο και λιγάκι το άγχος τι γίνεται πίσω. Αφού προσφέρονται οι άνθρωποι να το κρατήσουν, όσο εμείς θέλουμε, γιατί να μην επωφεληθούμε;"
Και μη βιαστείτε να με πείτε άκαρδη μάνα, που αφήνω το παιδί μου… (το έχω μεγαλώσει εντελώς μόνη μου), αλλά -είπαμε- έλεγα να ακολουθήσω τις συμβουλές του mother.gr. Και επανέρχομαι, λέγοντας… αν πάει στα πεθερικά θα πρέπει να κάνω εντατικά μαθήματα τουλάχιστον δύο ημέρες για το πώς ζεσταίνουμε το γάλα το βράδυ, πώς βάζουμε την πάνα για τον ύπνο, τι του αρέσει να τρώει κλπ… λες και δεν τα έχω εξηγήσει τόσα χρόνια!!!! Και, στην τελική, το παιδί σε αυτή την ηλικία θα σου πει μόνο του "πεινάω", "διψάω", "θέλω" ή "δε θέλω κάτι".
Οπότε, κάθε φορά, γίνεται διεξοδική συζήτηση (ψιλοματσάκι θα έλεγα) για το ίδιο θέμα, και "γιατί στους δικούς σου και όχι στους δικούς μου", και τα γνωστά που πολλές μαμάδες από εσάς, που διαβάζετε, έχετε αντιμετωπίσει. Και, μέσα σε όλα αυτά, δε θέλει φυσικά να φύγει το παιδί πολλές μέρες από το πρόγραμμα του, τον παιδικό σταθμό, κολυμβητήριο κλπ (τώρα σε έπιασε ο καημός, που καλά-καλά δεν ξέρεις τι δραστηριότητες κάνει το παιδί!)
Και σας ρωτώ: τι είναι πιο σωστό, να κάνεις αυτό, που σου αρέσει, να ακολουθείς τον άντρα σου, προκειμένου να είστε μαζί και άσ'τον να γκρινιάζει ότι αφήνω το παιδί στους γονείς μου ή να μην κανονίζεις τίποτα μαζί του, να κάθεσαι στο σπιτάκι σου και να μην υποχρεώνεσαι σε κανέναν, για να έχεις και το κεφάλι σου ήσυχο;;;;;
Αμάν πια, τόσα χρόνια τις ίδιες και τις ίδιες συζητήσεις…..
Ουφ! Τα είπα, τα εγραψα και ξεθύμανα για σήμερα, γιατί, όπως καταλαβαίνετε, έχει προηγηθεί το ματσάκι, που προανέφερα.
Διαβάζω κατά καιρούς στα άρθρα του mother.gr πόσο σημαντικό είναι να φρεσκάρουν τη σχέση τους οι γονείς, να μην παραμελούν ο ένας τον άλλον, να είναι εκδηλωτικοί ο ένας προς τον άλλον και άλλα παρόμοια… προκειμένου να είμαστε ακόμα πιο σωστοί απέναντι στα παιδιά μας ….όχι πως διαφωνώ, απλά στην πράξη δε λειτουργεί όσο και να θέλουμε (η γράφουσα όχι γενικά).
Η δική μου περίπτωση, εν τάχει, έχει ως εξής: μαμά έχει την πολυτέλεια να δουλεύει και κάποιες μέρες από το σπίτι, μπαμπάς δουλεύει σαν τρελός και λείπει ακόμα και τα Σαββατοκύριακα από το σπίτι και ένα πολύ γλυκό και χαριτωμένο τετράχρονο….
Οι δικοί μου γονείς, παρ'ό,τι και οι δύο συνταξιούχοι, είναι νεότατοι, έχουν τρομερή αδυναμία στο παιδί, ενώ οι άλλοι παππούδες, που ζουν στην Αθήνα, αλλά λίγο «διακοσμητικοί» ή -για να μην είμαι πολύ πολύ άδικη- «παππούδες κατά περίπτωση»!!!!! Για να μην τα πολυλογώ με το οικογενειακό μας δέντρο, έχω να πω ότι η κατάσταση εδώ και τέσσερα χρόνια με τον αγαπημένο σύζυγο, όποτε προκύπτει ταξίδι, είναι η εξής: πού θα πάει το παιδί!!!!!
"Μα, πού αλλού, γλυκέ μου? Θα πάει στους δικούς μου, για να είμαστε ήσυχοι, χαλαροί και να περάσουμε καλά, χωρίς να έχουμε κάθε λίγο και λιγάκι το άγχος τι γίνεται πίσω. Αφού προσφέρονται οι άνθρωποι να το κρατήσουν, όσο εμείς θέλουμε, γιατί να μην επωφεληθούμε;"
Και μη βιαστείτε να με πείτε άκαρδη μάνα, που αφήνω το παιδί μου… (το έχω μεγαλώσει εντελώς μόνη μου), αλλά -είπαμε- έλεγα να ακολουθήσω τις συμβουλές του mother.gr. Και επανέρχομαι, λέγοντας… αν πάει στα πεθερικά θα πρέπει να κάνω εντατικά μαθήματα τουλάχιστον δύο ημέρες για το πώς ζεσταίνουμε το γάλα το βράδυ, πώς βάζουμε την πάνα για τον ύπνο, τι του αρέσει να τρώει κλπ… λες και δεν τα έχω εξηγήσει τόσα χρόνια!!!! Και, στην τελική, το παιδί σε αυτή την ηλικία θα σου πει μόνο του "πεινάω", "διψάω", "θέλω" ή "δε θέλω κάτι".
Οπότε, κάθε φορά, γίνεται διεξοδική συζήτηση (ψιλοματσάκι θα έλεγα) για το ίδιο θέμα, και "γιατί στους δικούς σου και όχι στους δικούς μου", και τα γνωστά που πολλές μαμάδες από εσάς, που διαβάζετε, έχετε αντιμετωπίσει. Και, μέσα σε όλα αυτά, δε θέλει φυσικά να φύγει το παιδί πολλές μέρες από το πρόγραμμα του, τον παιδικό σταθμό, κολυμβητήριο κλπ (τώρα σε έπιασε ο καημός, που καλά-καλά δεν ξέρεις τι δραστηριότητες κάνει το παιδί!)
Και σας ρωτώ: τι είναι πιο σωστό, να κάνεις αυτό, που σου αρέσει, να ακολουθείς τον άντρα σου, προκειμένου να είστε μαζί και άσ'τον να γκρινιάζει ότι αφήνω το παιδί στους γονείς μου ή να μην κανονίζεις τίποτα μαζί του, να κάθεσαι στο σπιτάκι σου και να μην υποχρεώνεσαι σε κανέναν, για να έχεις και το κεφάλι σου ήσυχο;;;;;
Αμάν πια, τόσα χρόνια τις ίδιες και τις ίδιες συζητήσεις…..
Ουφ! Τα είπα, τα εγραψα και ξεθύμανα για σήμερα, γιατί, όπως καταλαβαίνετε, έχει προηγηθεί το ματσάκι, που προανέφερα.