Μα τι "είδους" μάνα ήμουν;

Γράφει η Λίνα Αποστολοπούλου -Συμβολαιογράφος

Από την ημερα που εμαθα οτι ειμαι εγκυος, με εφαγε το διαβασμα! Ουτε Πανελληνιες να εδινα, για να μπω Νομικη ή Ιατρικη...

Τι πρεπει να κανω ως εγκυος, τι πρεπει να κανω μια μερα πριν απο τον τοκετό, τι πρεπει να κανω την ωρα του τοκετου, πώς να σκεφτομαι μετα τον τοκετο, τι να λεω τα πρωτα λεπτα στο γιατρο μου, τι να αισθανομαι για το παιδι μου, πώς να το θηλασω, πώς να το αναθρεψω, πώς να του κανω μασαζ! Για ολα διαβασμα!

Τρια χρονια μετα τη γεννηση του γιου μου επεσε, επειτα απο μια φιλικη συζητηση, που ειχα με μια παιδίατρο-αναπτυξιολογο, ενα βιβλιο στα χερια μου... Οk! Δεν «επεσε» απο τον ουρανο, ενταξει ειμαι εξαρτημενη, εχω παθει μανια, ενταξει, θα το πω: πηγα και το αγορασα!

Υπεροχο βιβλιο ενος κορυφαιου παιδοψυχιάτρου, το οποιο με κατεστρεψε... Ενω επρεπε να με διαφωτισει, εγω ενιωσα να με καταστρεφει.

Τα λεει ολα τοσο απλα και κατανοητα και κατηγορηματικα, που λες οτι αποτελει manual για τις πληροφοριες, που πρεπει να παρει μια μαμα λιγο προτου γεννησει, ωστε να προσφερει μονο τοσα οσα εχει τεραστια αναγκη το παιδι της, για να εξελιχθει σε ενα ψυχικα υγιή ενηλικα.

Ο πρωτος χρονος ειναι και ο πιο καθοριστικος, λεει. Ολα εξαρτωνται απο εκει, το μωρο ειναι αλληλενδετο με τη μαμα του, οσα ζει τοτε, κανονιζουν πόσο καλα θα ειναι στη ψυχούλα του, καθως μεγαλωνει.

Και μιας και το παιδι μου ειναι πλεον τριων ετων, εγω, διαβαζοντας το, αναγκαστηκα να κανω μια ανασκοπηση για το τι ειδους μανα ημουν για εκεινον τον πρώτο χρόνο.

Τον αγκαλιαζα αρκετα? Του πρόσφερα οσα χρειαζόταν? Του εκανα μεγάλο κακο, που συχνα μαλωνα με τον μπαμπα του? Τον πληγωνα, οταν τυχαινε να κλαιω, ενω τον θηλαζα?

Τελικα, νομιζω οτι ειμαι το απολυτο δείγμα της ενοχικής μαμας. Προτου κλεισει τον πρωτο χρονο της ζωής του ο μικρός μου, εγω επεστρεψα στην εργασια μου. Τοτε του εκανα κακό? Εχασα πολύ χρονο απο κοντα του?

Και μετα? Στον δευτερο χρονο? Του εθεσα οσα ορια επρεπε, αφου τοτε ειναι η καθοριστικη χρονια, για να μαθει να κινειται ομαλα στο κοινωνικο συνολο αργοτερα, να ειναι οσο υπακουος πρεπει, αλλά οχι υποτακτικος, να ειναι ανεξαρτητος, αλλα οχι αναρχικος?

Και τωρα? Τι προλαβαινω να διορθωσω? Θα τα καταφερω τουλαχιστον οσο καλυτερα του πρεπει απο τωρα και στο εξης? Λετε να με κατηγορησει καποτε, αν ψαξει τον εαυτο του και συμπερανει οτι φταιει η μανουλα του για τυχόν αρνητικα συναισθηματα, που θα βιωνει?

Ισως να τα καταφερω. Ισως παλι κατι να εχω καταφερει εως τωρα. Η ιστορια θα το δείξει... Αλλά βαθιά μεσα μου ξερω πόσο πολύ εχω προσπαθησει, σκεφτει, πιεστει να επιλεγω παντα την πιο ωφελιμη για τον γιο μου συμπεριφορα, που ακομα και αυτο ισως να δειχνει οτι μπορει να ειμαι ...καπως καλη μαμα.

Ισως, αυτη η συναισθηση της ευθυνης, να δείχνει οτι τουλαχιστον δεν ειμαι αναισθητη, ότι τουλάχιστον έχω την επιγνωση οτι εχω ενα απο τα πιο δυνατα project μπροστα μου να φερω εις περας... Και εκει δε θα με κρινει ο διευθυντης μου, ουτε θα τιμηθώ με καποιο βραβειο...

Μαλλον δε θα αξιζουν ολα τα ευσημα του κοσμου μπροστα σε ενα υγιες παιδί, που θα εχει γινει ενας υπευθυνος νεος, που θα αγαπαει -μεν- τη μαμα του, αλλα κυριως θα αγαπα τον εαυτο του και θα τον προσεχει πολύ...

Στείλτε μας στο press@mother.gr τις δικες σας ιστορίες από την περίοδο της εγκυμοσύνης σας, τις ...περιπετειες με το παιδί σας, τις σχεσεις με τον/την συζυγό σας, την πεθερά σας, τον ιδιο σας τον εαυτο! Μοιραστείτε τις σκέψεις σας με τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες του mother.gr, έστω και με ψευδώνυμο!