Να πάω με το μωρό μου στην Ανάσταση; Μα και βέβαια!!!

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί, αλλά το βράδυ της Ανάστασης, αποτελεί τεράστιο θέμα συζήτησης μεταξύ των γονιών που έχουν μωρά.

Προσωπικά δεν είχα ποτέ το δίλλημα αυτό. Πριν από πέντε χρόνια, που γεννήθηκε η μικρή μου 28 Μαρτίου, ένα μήνα μετά, ήμουν στην Ανάσταση, με το μάρσιππο και το μωρό μου στην αγκαλιά και την μεγαλύτερη κόρη μου, από το χέρι. Μάλιστα, πήγαμε στην εκκλησία της γειτονιάς μας ποδαρόδρομο περίπου ένα χιλιόμετρο, έχοντας πάντα σύμμαχό μας τον καιρό, εκείνο το Πάσχα.

Εκ νοοτροπίας, λοιπόν, δεν κατάφερα ποτέ να καταλάβω τι ακριβώς φοβούνται οι γονείς που επιλέγουν να μην πάνε στην Ανάσταση (εκτός βέβαια από τις περιπτώσεις που τα παιδιά είναι άρρωστα ή που ούτως ή αλλιώς δεν θέλουν οι ίδιοι να τηρήσουν το συγκεκριμένο έθιμο!).

Κάνοντας μία βόλτα στο διαδίκτυο, έπεσε το μάτι μου στα σχόλια μερικών μαμάδων σε ένα φόρουμ, σχετικά με το… φλέγον αυτό ζήτημα. Διαβάζοντάς τα λοιπόν, εκτός του ότι εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω σε τι έγκειται ο φόβος τους, μου ήρθαν στο μυαλό και διάφορα σχόλια που θα ήθελα να πω σε κάθε μία από αυτές, αν ήταν φίλες μου ή απλά τύχαινε να τις ακούσω να μιλάνε γι’ αυτό το θέμα.

Τι διάβασα… και τι σκεφτόμουν θα σας το καταθέσω παρακάτω, χωρίς, ωστόσο, να έχω πρόθεση, να μπω σε ξένα χωράφια, γιατί όπως λέει και η γνωστή παροιμία: όσα ξέρει ο νοικοκύρης, δεν το ξέρει ο κόσμος όλος!

«..Θέλω πάρα πολύ να πάμε το βράδυ της Ανάστασης με το μπουμπούκο μας μαζί, όμως και ο δικός μου κοιμάται νωρίς το βράδυ (γυρω στις 10), οπότε λέω να μην τον πάρω μαζί μας γιατί το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι να τον ταλαιπωρήσουμε…»
Αφού θέλεις πολύ να πας στην Ανάσταση, να πάρεις το μωρό σου αγκαλιά ή να το βάλεις σε ένα καρότσι και να πας! Το ότι κοιμάται στις 10 δεν σημαίνει ότι για μία μέρα, ή για κάποιες μέρες το χρόνο, δεν γίνεται να του χαλάσουμε λίγο το πρόγραμμα! Το ότι θα τον «ταλαιπωρήσετε», όπως λες, είναι δικό σου αυθαίρετο συμπέρασμα, μια και δεν το χεις δοκιμάσει για να δεις πως θα αντιδράσει!

«… εγω την μικρή ούτε πέρυσι την πήγα, ούτε φέτος θα την παω, πρώτον κοιμάται εκείνη την ώρα και δεύτερον για πιο λόγο το παιδί να τρομάξει από τα βαρελότα;»
Το θέμα του ύπνου το σχολιάσαμε στην προηγούμενη φίλη. Τώρα για το πώς θα αντιδράσει το παιδί στα βαρελότα, αυτό πραγματικά είναι ένα θέμα συζήτησης σοβαρό. Γιατί αν το μωρό σας έχει μάθει να κοιμάται στην απόλυτη ησυχία ή ζει σε ένα ιδιαίτερα ήρεμο περιβάλλον, χωρίς δυνατές μουσικές, ήχους από την τηλεόραση ή από τα video games των μεγαλύτερων, τότε μπορεί και να του κακοφανεί! Υπάρχει λύση: επιλέξτε εκκλησία με σχετική ηρεμία, μη βγείτε από το αυτοκίνητο ή καθίστε μέσα στην εκκλησία! Μην του στερήσετε να δει τον κόσμο, τα κεράκια, τα βεγγαλικά, ιδίως αν είναι μεγαλύτερο από 7-8 μηνών και διασκεδάζει με όσα βλέπει!

«κι εγώ το σκεφτόμουν αλλά κατέληξα να μην την πάω, πρώτα απ' όλα επειδή κοιμάται από τις 9, αλλά και γιατί δεν ξέρω πως θα αντιδράσει με τα βεγγαλικά και πως θα είναι την επόμενη μέρα που θα την έχουμε ξενυχτήσει...»
Σε αυτό το σχόλιο, θα σταθώ στο «πως θα είναι την επόμενη μέρα που θα την έχουμε ξενυχτήσει»… Πως; Ε αν δεν το κάνεις πως θα μάθεις; Και γιατί να μην είναι καλά; Και γιατί να ξενυχτήσει; Μπορεί να κοιμάται στο καρότσι της, αν ο καιρός βοηθάει, ή στο καρεκλάκι του αυτοκινήτου σας, αν έχετε επιλέξει μία πιο μακρινή διαδρομή.

«…από τότε που γεννήθηκε ο μεγάλος, Ανάσταση δεν πήγαμε ποτέ. Δεν τον ξυπνάω με τίποτα για να τον ταλαιπωρήσω! Και φυσικά, ούτε φέτος θα πάω… ίσως παω με τον μεγαλο μόνο Επιταφιο!»
Από τα λίγα που διαβάζω μαθαίνω ότι στην οικογένεια αυτή υπάρχουν παραπάνω από ένα παιδιά, και όποτε γεννιέται ένα, η μαμά δεν πηγαίνει στην Ανάσταση! Αναρωτιέμαι αν πηγαίνουν οι υπόλοιποι ή απλά όλα τα παιδιά της βλέπουν μόνο στο δελτίο ειδήσεων της επόμενης μέρας τι γίνεται τέτοια μέρα στις εκκλησίες της χώρας μας! Υπερβολές…

«Εμένα πάλι, και τα δύο μου παιδιά ότι ώρα και να τα βάλω για ύπνο δεν διαμαρτύρονται (μιλάμε για τις "μεγάλες" ώρες). Οπότε, από μωρά τα παίρναμε και πηγαίναμε Ανάσταση, αλλά κάπου που να μην έχει βεγγαλικά και φασαρία…»
Έτσι μάλιστα! Διαβάστε ξανά: «από μωρά τα παίρναμε και πηγαίναμε στην Ανάσταση, αλλά κάπου που να μην έχει βεγγαλικά και φασαρία…». Γιατί τα συγκεκριμένα μωρά δεν ταλαιπωρήθηκαν και δεν φοβήθηκαν; Μήπως όλα αυτά έχουν να κάνουν με τους φόβους των ίδιων των γονιών και όχι με την πραγματική επίδραση που θα έχουν κάποιες αποφάσεις πάνω στα παιδιά τους;

Αν αποφασίσετε να πάρετε το μωρό σας για να πάτε στην Ανάσταση, υπάρχουν τρόποι να το προφυλάξετε από τα βαρελότα, αν και μπορεί να ανακαλύψετε ότι το ίδιο διασκεδάζει τελικά αφάνταστα με όλη αυτή τη φασαρία.

Επιπλέον να είστε σίγουροι ότι για μία ημέρα εκτός προγράμματος, το μωρό σας δεν πρόκειται να αλλάξει συνήθειες, αλλά ούτε και να… αρρωστήσει επειδή δεν κοιμήθηκε στην προκαθορισμένη ώρα του.

Τα υπόλοιπα είναι δική σας απόφαση και προσωπική επιλογή στην οποία κανείς, ούτε καν ο σύντροφός σας, ίσως να μην καταφέρει να σας αλλάξει τη γνώμη… Καλή Ανάσταση!

Χριστίνα Αμερικάνου
christina.amerikanou@mother.gr