Φταίμε ΕΜΕΙΣ για ό,τι συμβαίνει στα παιδιά μας!
Γράφει ο Θοδωρής Κουνάδης (Δημοσιογράφος)
Προσπαθώ να γυρίσω το χρόνο στο 1988, παλεύω να θυμηθώ κάτι από εκείνη τη χρονιά. Κλείνω τα μάτια μου και αφήνω το μυαλό μου να γυρίσει πίσω. Μάταια…
Θα ήμουν ψεύτης, αν πω ότι μου περνάνε εικόνες από μπροστά μου. Καμία απολύτως! Ίσως κάποιες μυρωδιές από τα αγαπημένα φαγητά της μάνας μου να μου έχουν μείνει και αυτές, γιατί ακόμα και τώρα τις απολαμβάνω…
Σίγουρα έχω κάποιες ιστορίες να διηγηθώ. Αλλά και αυτές, όπως μου τις έχουν περιγράψει οι γονείς μου με πάθος και νοσταλγία, σε σημείο να τις έχω κάνει μόνο δικές μου και να θεωρώ ότι τις θυμάμαι σαν τώρα…
Όλο αυτό το σκηνικό, που μόλις έστησα στο μυαλό μου, ήταν για να μετριάσω την οργή μου στην είδηση πως ο 7χρονος, που χτυπήθηκε από φωτοβολίδα το περασμένο Σάββατο, έσβησε…
Το 1988 ήμουν 7 ετών, όσο και ο μικρός που χάθηκε. Όπως και εγώ στα 7 μου, δεν μπορούσα να καταλάβω τον κόσμο, ώστε στα 30 μου να θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια της τότε ζωής μου, έτσι και ο πιτσιρικάς πιθανόν να μην κατάλαβε πως κόπηκε τόσο άδικα το νήμα της ζωής του.
Αυτό με παρηγορεί, αλλά γρήγορα η οργή επανέρχεται! Γιατί εγώ έφτασα τα 30 παρέα με χιλιάδες αναμνήσεις, ενώ ο μικρός δεν είχε καν την ευκαιρία να ζήσει τα ανέμελα εφηβικά χρόνια, την ενηλικίωσή του, έρωτες, τρέλες, πάθη, αγωνίες, απογοητεύσεις και ό,τι μας συνοδεύει στο ταξίδι της ζωής…
Και ποια είναι η απάντηση στο γιατί; Για το γαμημένο έθιμο της Ανάστασης, να κάνουμε σαματά, φασαρία και εντυπωσιασμό χωρίς λόγο. Ζητώ συγγνώμη για την απολύτως αναρμοστη λεξη, αλλά οι λέξεις μοιάζουν τόσο άχρωμες και ανίσχυρες μπροστά στον χαμό ενός μικρού παιδιού…
Αλήθεια πόσοι άνθρωποι ακόμα πρέπει να θυσιαστούν, για να υπάρχει επιτέλους μια αφύπνιση της αποβλακωμένης κοινωνίας, που ασχολείται με το πόσα λεπτά θα περπατήσει η Κέιτ στο κόκκινο χαλί, για να φτάσει στον Ουίλιαμ, που έφυγε με δυο λεπτά καθυστέρηση από το παλάτι;
Γιατί ο εύκολος στόχος να πω είναι: Φταίει η Πολιτεία που δεν κάνει κάτι, φταίει η Αστυνομία που είναι γύρω από τις εκκλησίες και παρακολουθει το έθιμο άπραγη, φταίει το ΔΝΤ (για όλα φταίει τον τελευταίο καιρό…)
Όχι! Για το θάνατο του 7χρονου φταίμε ΕΜΕΙΣ! Για το θάνατο της 15χρονης από αλκοόλ στην Κρήτη φταίμε ΕΜΕΙΣ! Για ό,τι συμβαίνει στα παιδιά «μας», φταίμε εμείς, γιατί καθόμαστε απαθείς, όταν συμβαίνει στα παιδιά των άλλων και ξυπνάμε, μόνο όταν το κακό χτυπήσει την πόρτα μας…
Ας καταλάβουμε επιτέλους ότι τα παιδιά των άλλων, είναι και τα παιδιά «μας», είναι το μέλλον της κοινωνίας μας. Ας τους δώσουμε τουλάχιστον το δικαίωμα να ζήσουν, για να τη φτιάξουν όπως νομίζουν καλύτερα… Και ας αποτύχουν! Αλλά ας τους δώσουμε το δικαίωμα που είχαμε εμείς: ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ!
ΥΓ: Δεν είμαι πατέρας. Αλλά στιγμιαία μπήκα στη θέση του πατέρα του μικρού.
Καλό σου ταξίδι, ρε πιτσιρίκο!
Προσπαθώ να γυρίσω το χρόνο στο 1988, παλεύω να θυμηθώ κάτι από εκείνη τη χρονιά. Κλείνω τα μάτια μου και αφήνω το μυαλό μου να γυρίσει πίσω. Μάταια…
Θα ήμουν ψεύτης, αν πω ότι μου περνάνε εικόνες από μπροστά μου. Καμία απολύτως! Ίσως κάποιες μυρωδιές από τα αγαπημένα φαγητά της μάνας μου να μου έχουν μείνει και αυτές, γιατί ακόμα και τώρα τις απολαμβάνω…
Σίγουρα έχω κάποιες ιστορίες να διηγηθώ. Αλλά και αυτές, όπως μου τις έχουν περιγράψει οι γονείς μου με πάθος και νοσταλγία, σε σημείο να τις έχω κάνει μόνο δικές μου και να θεωρώ ότι τις θυμάμαι σαν τώρα…
Όλο αυτό το σκηνικό, που μόλις έστησα στο μυαλό μου, ήταν για να μετριάσω την οργή μου στην είδηση πως ο 7χρονος, που χτυπήθηκε από φωτοβολίδα το περασμένο Σάββατο, έσβησε…
Το 1988 ήμουν 7 ετών, όσο και ο μικρός που χάθηκε. Όπως και εγώ στα 7 μου, δεν μπορούσα να καταλάβω τον κόσμο, ώστε στα 30 μου να θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια της τότε ζωής μου, έτσι και ο πιτσιρικάς πιθανόν να μην κατάλαβε πως κόπηκε τόσο άδικα το νήμα της ζωής του.
Αυτό με παρηγορεί, αλλά γρήγορα η οργή επανέρχεται! Γιατί εγώ έφτασα τα 30 παρέα με χιλιάδες αναμνήσεις, ενώ ο μικρός δεν είχε καν την ευκαιρία να ζήσει τα ανέμελα εφηβικά χρόνια, την ενηλικίωσή του, έρωτες, τρέλες, πάθη, αγωνίες, απογοητεύσεις και ό,τι μας συνοδεύει στο ταξίδι της ζωής…
Και ποια είναι η απάντηση στο γιατί; Για το γαμημένο έθιμο της Ανάστασης, να κάνουμε σαματά, φασαρία και εντυπωσιασμό χωρίς λόγο. Ζητώ συγγνώμη για την απολύτως αναρμοστη λεξη, αλλά οι λέξεις μοιάζουν τόσο άχρωμες και ανίσχυρες μπροστά στον χαμό ενός μικρού παιδιού…
Αλήθεια πόσοι άνθρωποι ακόμα πρέπει να θυσιαστούν, για να υπάρχει επιτέλους μια αφύπνιση της αποβλακωμένης κοινωνίας, που ασχολείται με το πόσα λεπτά θα περπατήσει η Κέιτ στο κόκκινο χαλί, για να φτάσει στον Ουίλιαμ, που έφυγε με δυο λεπτά καθυστέρηση από το παλάτι;
Γιατί ο εύκολος στόχος να πω είναι: Φταίει η Πολιτεία που δεν κάνει κάτι, φταίει η Αστυνομία που είναι γύρω από τις εκκλησίες και παρακολουθει το έθιμο άπραγη, φταίει το ΔΝΤ (για όλα φταίει τον τελευταίο καιρό…)
Όχι! Για το θάνατο του 7χρονου φταίμε ΕΜΕΙΣ! Για το θάνατο της 15χρονης από αλκοόλ στην Κρήτη φταίμε ΕΜΕΙΣ! Για ό,τι συμβαίνει στα παιδιά «μας», φταίμε εμείς, γιατί καθόμαστε απαθείς, όταν συμβαίνει στα παιδιά των άλλων και ξυπνάμε, μόνο όταν το κακό χτυπήσει την πόρτα μας…
Ας καταλάβουμε επιτέλους ότι τα παιδιά των άλλων, είναι και τα παιδιά «μας», είναι το μέλλον της κοινωνίας μας. Ας τους δώσουμε τουλάχιστον το δικαίωμα να ζήσουν, για να τη φτιάξουν όπως νομίζουν καλύτερα… Και ας αποτύχουν! Αλλά ας τους δώσουμε το δικαίωμα που είχαμε εμείς: ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ!
ΥΓ: Δεν είμαι πατέρας. Αλλά στιγμιαία μπήκα στη θέση του πατέρα του μικρού.
Καλό σου ταξίδι, ρε πιτσιρίκο!