Κάποιοι δίνουν υπέρογκα ποσά για ένα καλό αυτοκίνητο, αλλά δεκάρα για τη ζωή των παιδιών τους

Γράφει η Μαρία Καραγιάννη - δασκάλα και μαμά

Εχω βαρεθεί να βλέπω στους δρόμους παιδάκια στο πίσω κάθισμα χωρίς ζώνη, να κάνουν βόλτες, ενώ το αυτοκίνητο κινείται, ή κυρίες να κάθονται μπροστά και να έχουν το μωρό στην αγκαλιά τους!

Έχω, επίσης, βαρεθεί να προσπαθώ να πλευρίσω τέτοια αμάξια, για να τους πω με τρόπο ευγενικό, ότι στην πραγματικότητα, εγκληματούν κατά του παιδιού τους!
Χθες πέτυχα στην Κηφισίας ένα πανάκριβο SUV όχημα, με τους γονείς μπροστά και πίσω ένα τετράχρονο κοριτσάκι, χωρίς ζώνη, και όρθιο με το κεφάλι έξω από το παράθυρο!

«Όχι δεν θα τους μιλήσω», είπα από μέσα μου, κάθε φορά το ίδιο σκηνικό, στο τέλος θα καταντήσω η γραφική των φαναριών της Αθήνας!

Το άσχημο είναι ότι δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την σκέψη μου και ο αφηρημένος κύριος έπεσε (με χαμηλή ταχύτητα είναι αλήθεια…) στο προπορευόμενο όχημα, το οποίο δεν ξεκίνησε αμέσως μόλις άναψε το φανάρι, που όλοι περιμέναμε.

Εκεί ήταν που τα’ χασα τελείως! Μέσα από το πανάκριβο όχημα, βγήκαν και αυτός και αυτή, φωνάζοντας στο μπροστινό οδηγό για την αδράνειά του, χωρίς να ρίξουν ούτε ματιά στο κοριτσάκι, το οποίο παρεμπιπτόντως είχε πέσει από το κάθισμα με το φρενάρισμα και μάλλον θα είχε φοβηθεί, γιατί δεν έβλεπα κινήσεις του, όσο οι γονείς του, ωρύονταν μέσα στην Κηφισίας!

Το καλύτερο το άκουσα από το στόμα της μαμάς: «Καλά, ρε, τι θες, να μας σκοτώσεις; Το ξέρεις ότι έχουμε παιδί από πίσω;»

Ε τότε δεν άντεξα και απάντησα στην κυρία με τα κόκκινα χείλη, τα κόκκινα νύχια και το μπουκλαρισμένο μαλλί! «Εσείς κυρία μου, το θυμάστε ότι έχετε παιδί πίσω ή το ξεχάσατε;» για να πάρω φυσικά τη γνωστή απάντηση: «εσένα δικηγόρο σε βάλαμε;».

Έφυγα από το σημείο του μικροατυχήματος απογοητευμένη! Κάποιοι δίνουν τόσα χιλιάδες ευρώ για ένα καλό αυτοκίνητο και δεν δίνουν δεκάρα για τη σωματική ακεραιότητα του παιδιού τους… Ντροπή!