Τι να κάνετε όταν πεινάει, αλλά δεν τρώει!

Ένα από τα περίεργα και παράξενα που κάνουν τα παιδιά στην πλειοψηφία τους είναι να μην τρώνε, ενώ πεινάνε!

Η απάντηση είναι πολύ απλή, και μάλλον θα την έχετε ήδη υποπτευθεί, αλά δεν ξέρετε πώς να το αντιμετωπίσετε.

Συνήθως λοιπόν οι μικροί μας άγγελοι δεν τρώνε γιατί αυτή η ασχολία συνήθως τους διακόπτει μία άλλη, περισσότερο ενδιαφέρουσα για τα γούστα τους.

«Δεν θέλω να φάω το κοτόπουλο! Το σιχαίνομαι» σας λέει, ενώ εσείς έχετε μαγειρέψει το συγκεκριμένο φαγητό γιατί γνωρίζετε ότι του αρέσει!  Προφανώς, το παιδί σας εκείνη τη στιγμή θα ήθελε να πει, «δεν θέλω να πάω να φάω, θέλω να μείνω στο παιχνίδι μου».

Τις περισσότερες φορές λοιπόν και οι μαμάδες, αλλά και οι γιαγιάδες, που όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια αναλαμβάνουν το μεγάλωμα των παιδιών, θεωρούν σωστό για τη σωστή διατροφή τους να τα κυνηγάνε από πίσω για να φάνε.

Όμως έτσι το μόνο που πετυχαίνουν είναι τελικά να κάνουν το χατίρι τους.

Το θεωρητικά σωστό σε αυτή την αντίδραση του παιδιού είναι ή να επιμείνουμε στο ότι πρέπει να φάει με την υπόλοιπη οικογένεια, καθιστώντας το οικογενειακό τραπέζι «ιεροτελεστία» στις συνήθειες του σπιτιού ή τελικά να το αφήσουμε να παίξει, να ασχοληθεί με ό,τι θέλει και να το δοκιμάσουμε για το πότε θα εδεήσει να μας κάνει το χατίρι να φάει.

Αυτό που πρέπει να γνωρίζετε είναι ότι όσο και αν οι ειδικοί εξυμνούν τη σημασία του «οικογενειακού τραπεζιού», πολλά παιδιά δεν ενθουσιάζονται καθόλου με αυτή την ιδέα.

Εσείς λοιπόν αν αντιληφθείτε ότι αντιδρά σε αυτή τη συνήθεια, δώστε του εναλλακτικές. Παραδείγματος χάρην πείτε του «πήγαινε να παίξεις ή πήγαινε στο δωμάτιό σου και έλα λίγο αργότερα».

Το πιθανότερο είναι ότι θα έρθει λίγο αργότερα από μόνο του να σας ζητήσει να φάει. Αρκεί βέβαια αν στο μεσοδιάστημα δεν του έχετε προμηθεύσει διάφορα σνακ και έχει κοπεί η όρεξή του.

Καλό θα ήταν επίσης να έχετε υπόψη σας ότι οι φυσικές ανάγκες της πείνας και της δίψας, πολλές φορές αγνοούνται ή δεν γίνονται αντιληπτές από τα μικρότερης ηλικίας παιδιά.

Γι’ αυτό πρέπει να είστε λίγο πιο προσεκτικοί και ίσως ελάχιστα πιο επίμονοι, χωρίς να φτάνετε στην υπερβολή, αφού αρκεί να του υπενθυμίσετε ότι πρέπει να φάει ή να πιει κάτι.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν ας έχετε στο μυαλό σας ότι και το φαγητό ενός παιδιού όπως και ο ύπνος χρειάζονται τη ρουτίνα τους, και τη δική μας επιμονή και υπομονή για να «εγκαταστήσουμε» καλές συνήθειες στα παιδιά μας.