«Δεν μου αρέσει η δασκάλα μου!»

Ήρθε η ημέρα που το παιδάκι σας πήγε στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο… Ολα καλά, όλα ωραία, αλλά δεν θέλει τη δασκάλα του! Και τώρα; Πώς πρέπει να αντιδράσετε εσείς, όταν το βλαστάρι σας παραπονιέται ακόμα και ότι ο δάσκαλος δεν το προσέχει;

Τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά όσο μπορεί να φαίνονται με την πρώτη ματιά. Τις περισσότερες φορές τα μικρά παιδιά, όταν αλλάζουν δάσκαλο από τη μια χρονιά στην άλλη ή, όταν ξαφνικά φεύγουν από τη θαλπωρή του σπιτιού τους, για να πάνε σχολείο, αντιδρούν και διαμαρτύρονται, με συνεπεια να την «πληρώνουν» ως επί το πλείστον οι εκπαιδευτές.

Αρχικά, πρέπει κανείς να εξετάσει εάν η ημέρα του παιδιού ήταν δύσκολη και γι’ αυτό αντέδρασε έτσι. Καλό είναι να περιμένουμε να περάσουν μερικές ημέρες ακόμα, προτου σιγουρευτούμε ότι κάτι δεν πάει καλά. Αν, λοιπόν, κάτι τέτοιο ισχύει, η πρώτη σκέψη δεν πρέπει να είναι ότι η δασκάλα είναι ακατάλληλη, αλλά ότι είναι πολύ πιθανό να μην έχει βρει ακόμα την κατάλληλη προσέγγιση για το συγκεκριμένο παιδί ή απλά να μην ταιριάζει μαθητής με δάσκαλο… συμβαίνει και αυτό!  

Στο μεταξυ, πρέπει να εξηγήσουμε στο παιδί ότι κάθε άνθρωπος έχει το δικό του τρόπο να μιλάει και να αντιδρά ή να διδάσκει ένα παιδί. Αυτό τον κάνει ξεχωριστό και προσφέρει στους μαθητές τη δυνατότητα να εξελίσσονται μέσα από αυτό.

Αν δεν καταφέρουμε τίποτα μέσα από αυτό, το επόμενο βήμα είναι να κάνουμε μια συνάντηση με τον εκπαιδευτικό και να συζητήσουμε το πρόβλημα μαζί του. Εκτός των άλλων, μπορούμε να δώσουμε και μερικές ιδέες για τον τρόπο, που θα ευχαριστούσε το δικό μας παιδί να το προσεγγίσουν και ποια παιχνίδια του αρέσουν να παίζει. Έτσι θα βοηθηθεί και ο δάσκαλος/δασκάλα.

Σε αυτή τη συνάντηση, βέβαια, θα καταλάβουμε και τι συμβαίνει με το συγκεκριμένο άνθρωπο, με τον οποίο το παιδί μας περνά τη μισή του μέρα, ενώ θα μπορούμε να πάρουμε μια πιο σωστή και ολοκληρωμένη απόφαση.

Αν υπάρξει ακόμα και η παραμικρή υποψία ότι κάτι στραβό συμβαίνει με τη δασκάλα ή το δάσκαλο του παιδιού, το προτιμότερο είναι να αλλάξουμε τάξη στο μικρό μας και να ενημερώσουμε κάποιον ανώτερο του ιδρύματος όπου διδάσκει. Όλα, όμως, θέλουν υπομονή και ψυχραιμία.