Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης δεν πιστεύει στον Θεό: «Είναι δημιούργημα του ανθρώπου»

Δημόσια τοποθέτηση για τη σχέση του με τη θρησκεία έκανε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης, ανοίγοντας κεφάλαια της ζωής του που δεν συνηθίζει να μοιράζεται δημόσια. Ο ηθοποιός ήταν καλεσμένος στη διαδικτυακή εκπομπή «Portraits: Life Stories» του Θανάση Λάλα, όπου η κουβέντα ξέφυγε από τα επαγγελματικά και στράφηκε στα προσωπικά του πιστεύω.

Όταν το ερώτημα ήρθε ευθέως, η απάντησή του δεν είχε περιστροφές. «Δεν πιστεύω στον Θεό. Ο Θεός δεν είναι πίστη για μένα, είναι δημιούργημα του ανθρώπου. Η φιλοσοφία του με αγγίζει, την αποδέχομαι. Είναι ο κύριος δημιουργός της ανθρώπινης ύπαρξης και της ανθρώπινης ψυχής, ασχολείται με την ψυχή. Αυτή η φιλοσοφία με ενδιαφέρει πάρα πολύ», είπε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης.

Η αμφιβολία ως γοητεία

Η τοποθέτησή του δεν σταμάτησε στην άρνηση. Ο ηθοποιός ξεκαθάρισε πως δεν επιδιώκει να κλείσει οριστικά το ερώτημα της ύπαρξης, γιατί βρίσκει αξία στην ίδια την εκκρεμότητα. «Τώρα η ύπαρξή του… ούτε θέλω να το αφήσω, αν υπάρχει ή δεν υπάρχει. Υπάρχει και μια γοητεία να ξέρεις ότι υπάρχει ενώ δεν υπάρχει. Και γι' αυτό μου αρέσει», σημείωσε.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε με χιούμορ σε μια ιστορία για τον Γάλλο φιλόσοφο Ζαν Πολ Σαρτρ. «Αλλά όπως είχε πει και ο Σαρτρ, ο άθεος, λίγο πριν πεθάνει και μας “σακάτεψε όλους”… γύρισε και είπε “τελικά υπάρχει Θεός”. Και λες “εντάξει, με έχεις ταλανίσει τόσα χρόνια ως άθεος, μη με καταστρέφεις τελευταία στιγμή”», ανέφερε.

Η κουβέντα που προηγήθηκε

Η αναφορά στην πίστη ήρθε στο τέλος μιας συζήτησης που είχε ήδη κινηθεί σε προσωπικό έδαφος. Ο ηθοποιός γύρισε στα χρόνια που μεγάλωνε στη Θεσσαλονίκη και στάθηκε σε πρόσωπα και περιστατικά που τον σημάδεψαν, με ιδιαίτερη έμφαση στον πατέρα του και σε μια σχέση με έντονες διακυμάνσεις, η οποία, όπως εξήγησε, καθόρισε τον τρόπο που διαβάζει σήμερα τους ανθρώπους γύρω του.

Αρκετά από αυτά τα βιώματα, είπε, περνούν και μέσα στη δουλειά του. Μιλώντας για τον «Θάνατο του Εμποράκου», συνέδεσε οικογενειακές μνήμες και προσωπικά συναισθήματα με το έργο του Άρθουρ Μίλερ, που κατέχει ξεχωριστή θέση στη θεατρική του διαδρομή.

Στο ίδιο πνεύμα περιέγραψε και τι σημαίνει για εκείνον το θέατρο. Δεν το αντιμετωπίζει ως την απόδοση ενός ρόλου, αλλά ως έναν τρόπο να έρχεται κανείς αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό, να αναγνωρίζει φόβους και αδυναμίες και να εξελίσσεται μέσα από αυτή τη διαδικασία.