Βοηθώντας το παιδί να αντιμετωπίσει ένα διαζύγιο
Ένα διαζύγιο είναι μια αγχωτική διαδικασία για ολόκληρη την οικογένεια, ενώ ένα παιδί μπορεί να αισθάνεται ότι όλος ο κόσμος έχει γυρίσει ανάποδα.
Όμως υπάρχουν κάποιοι τρόποι που μπορούν να βοηθήσουν ώστε να προσαρμοστεί το παιδί στα νέα δεδομένα ευκολότερα και λιγότερο επώδυνα.
Είναι, λοιπόν, καλύτερο η απόφασή ενός διαζυγίου να ανακοινώνεται και από τους δύο γονείς μαζί και όχι ξεχωριστά. Εάν μιλήσουν ήρεμα, με ειλικρίνεια, παραλείποντας τις άσχημες λεπτομέρειες, και παρουσιάσουν το θέμα σαν ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν και οι δύο με τον ίδιο τρόπο, τότε το παιδί θα νοιώσει πιο μεγάλη ασφάλεια για την εξέλιξη αυτή. Θα μπορούσε ένα ζευγάρι, για παράδειγμα, να πει στο παιδί «η μαμά σου (ή ο μπαμπάς σου, αντίστοιχα) και εγώ, έχουμε σοβαρά προβλήματα, οπότε θεωρούμε ότι είναι καλύτερο για όλους μας, να μη μένουμε πλέον μαζί». Μετά από αυτό πρέπει το ζευγάρι να βεβαιωθεί ότι το παιδί έχει κατανοήσει ότι το διαζύγιο αφορά μόνο τους μεγάλους και όχι και εκείνο, υπενθυμίζοντάς του συχνά ότι δεν έκανε εκείνο κάτι που προκάλεσε μια τέτοια εξέλιξη και ότι το αγαπάνε και οι δυο του γονείς όσο ποτέ άλλοτε.
Αρχικά, το παιδί μπορεί να δείξει ενδιαφέρον για συγκεκριμένα πράγματα, όπως το που θα μένει εκείνο, ή ποιος θα παίζει μαζί του. Είναι γεγονός ότι δεν πρέπει να αλλάξει η ρουτίνα του σε τίποτα –όσο αυτό είναι εφικτό- ή να δημιουργηθεί άμεσα μια νέα. Έτσι θα αισθάνεται περισσότερη ασφάλεια.
Μετά τις πρώτες αντιδράσεις, ίσως το παιδί ξεκινήσει να χρησιμοποιεί και πάλι πιπίλα, να βάζει το δάκτυλό στο στόμα, να δυσκολεύεται να φάει, ν΄ αντιμετωπίζει ξαφνικά προβλήματα με τη συναναστροφή του με άλλα παιδιά, ν΄ αναπτύσσει παράλογους φόβους, ή ακόμα και να «βρέχει» -κατά λάθος- στο κρεβάτι του. Αυτό συνήθως συμβαίνει λόγω της πίεσης που νοιώθει αλλά προσπαθεί να καλύψει από τους γύρω του. Σε αυτή την περίπτωση οι γονείς πρέπει να βοηθήσουν άμεσα, ώστε το παιδί να απαλλαγεί από ένα τέτοιο έντονο άγχος.
Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, τα σημάδια της πίεσης φαίνονται μέσα από τα νεύρα που έχει πλέον το παιδί ή τη θλίψη που παρουσιάζει, ενώ αρκετές φορές όλο αυτό οδηγεί στην κατάθλιψη, εάν οι γονείς δεν συμβουλευθούν ειδικό. Η ενθάρρυνση της εξωτερίκευσης των συναισθημάτων του παιδιού, έχει πολύ θετικά αποτελέσματα.
Η αλλαγή των κανόνων και η χαλάρωσή τους απέναντι στο παιδί (κάτι που κάνουν πολλοί γονείς για να νοιώσουν τα παιδιά τους πιο καλά με τη νέα κατάσταση), κάθε άλλο παρά τα επιθυμητά αποτελέσματα έχει. Με αυτό τον τρόπο διαταράσσεται η ρουτίνα τους, προκαλώντας επιπρόσθετη ανασφάλεια. Είναι, επίσης, πολύ σημαντικό να ακολουθείται η ίδια ρουτίνα, και οι ίδιοι κανόνες και στα δύο σπίτια -του μπαμπά και της μαμάς. Αλλιώς το παιδί μπερδεύεται.
Είναι πάρα πολύ σημαντικό οι γονείς:
Μετά την απόφαση ενός διαζυγίου και οι δυο γονείς, το πιο πιθανό, είναι να αισθάνονται συντετριμμένοι. Όμως αυτό δεν πρέπει αν φανεί στο παιδί. Η καλύτερη λύση δίνεται μέσα από έναν ειδικό σε τέτοια θέματα, ώστε να μπορέσουν να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους και να λάβουν και τις σωστές αποφάσεις για το παιδί.
Είναι σημαντικό να θυμούνται και οι δύο πλευρές ότι δεν είναι μόνοι τους και ότι πάνω από όλα είναι το παιδί τους, που χρειάζεται και τους δύο του γονείς. Μια παρατεταμένη, γεμάτη ένταση περίοδος διαζυγίου, μπορεί να προκαλέσει σοβαρές συνέπειες στην ψυχική υγεία ενός παιδιού, ακόμα και μακροπρόθεσμα.
Η στήριξη και από τους δύο γονείς αποτελεί το καλύτερο εργαλείο έναντι στην πίεση ενός διαζυγίου για το παιδί.
Όμως υπάρχουν κάποιοι τρόποι που μπορούν να βοηθήσουν ώστε να προσαρμοστεί το παιδί στα νέα δεδομένα ευκολότερα και λιγότερο επώδυνα.
Είναι, λοιπόν, καλύτερο η απόφασή ενός διαζυγίου να ανακοινώνεται και από τους δύο γονείς μαζί και όχι ξεχωριστά. Εάν μιλήσουν ήρεμα, με ειλικρίνεια, παραλείποντας τις άσχημες λεπτομέρειες, και παρουσιάσουν το θέμα σαν ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν και οι δύο με τον ίδιο τρόπο, τότε το παιδί θα νοιώσει πιο μεγάλη ασφάλεια για την εξέλιξη αυτή. Θα μπορούσε ένα ζευγάρι, για παράδειγμα, να πει στο παιδί «η μαμά σου (ή ο μπαμπάς σου, αντίστοιχα) και εγώ, έχουμε σοβαρά προβλήματα, οπότε θεωρούμε ότι είναι καλύτερο για όλους μας, να μη μένουμε πλέον μαζί». Μετά από αυτό πρέπει το ζευγάρι να βεβαιωθεί ότι το παιδί έχει κατανοήσει ότι το διαζύγιο αφορά μόνο τους μεγάλους και όχι και εκείνο, υπενθυμίζοντάς του συχνά ότι δεν έκανε εκείνο κάτι που προκάλεσε μια τέτοια εξέλιξη και ότι το αγαπάνε και οι δυο του γονείς όσο ποτέ άλλοτε.
Αρχικά, το παιδί μπορεί να δείξει ενδιαφέρον για συγκεκριμένα πράγματα, όπως το που θα μένει εκείνο, ή ποιος θα παίζει μαζί του. Είναι γεγονός ότι δεν πρέπει να αλλάξει η ρουτίνα του σε τίποτα –όσο αυτό είναι εφικτό- ή να δημιουργηθεί άμεσα μια νέα. Έτσι θα αισθάνεται περισσότερη ασφάλεια.
Μετά τις πρώτες αντιδράσεις, ίσως το παιδί ξεκινήσει να χρησιμοποιεί και πάλι πιπίλα, να βάζει το δάκτυλό στο στόμα, να δυσκολεύεται να φάει, ν΄ αντιμετωπίζει ξαφνικά προβλήματα με τη συναναστροφή του με άλλα παιδιά, ν΄ αναπτύσσει παράλογους φόβους, ή ακόμα και να «βρέχει» -κατά λάθος- στο κρεβάτι του. Αυτό συνήθως συμβαίνει λόγω της πίεσης που νοιώθει αλλά προσπαθεί να καλύψει από τους γύρω του. Σε αυτή την περίπτωση οι γονείς πρέπει να βοηθήσουν άμεσα, ώστε το παιδί να απαλλαγεί από ένα τέτοιο έντονο άγχος.
Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, τα σημάδια της πίεσης φαίνονται μέσα από τα νεύρα που έχει πλέον το παιδί ή τη θλίψη που παρουσιάζει, ενώ αρκετές φορές όλο αυτό οδηγεί στην κατάθλιψη, εάν οι γονείς δεν συμβουλευθούν ειδικό. Η ενθάρρυνση της εξωτερίκευσης των συναισθημάτων του παιδιού, έχει πολύ θετικά αποτελέσματα.
Η αλλαγή των κανόνων και η χαλάρωσή τους απέναντι στο παιδί (κάτι που κάνουν πολλοί γονείς για να νοιώσουν τα παιδιά τους πιο καλά με τη νέα κατάσταση), κάθε άλλο παρά τα επιθυμητά αποτελέσματα έχει. Με αυτό τον τρόπο διαταράσσεται η ρουτίνα τους, προκαλώντας επιπρόσθετη ανασφάλεια. Είναι, επίσης, πολύ σημαντικό να ακολουθείται η ίδια ρουτίνα, και οι ίδιοι κανόνες και στα δύο σπίτια -του μπαμπά και της μαμάς. Αλλιώς το παιδί μπερδεύεται.
Είναι πάρα πολύ σημαντικό οι γονείς:
- Να μη μιλάνε άσχημα ο ένας στον άλλο μπροστά στο παιδί.
- Να μην αλληκατηγορούνται σε τρίτους, παρουσία του παιδιού.
- Να μην αναγκάζουν το παιδί να επιλέξει ανάμεσα στους γονείς του.
- Να μη χρησιμοποιούν το παιδί ως αγγελιοφόρο μεταξύ τους.
- Να μην αντλούν από το παιδί πληροφορίες για τον άλλο σύζυγο.
- Να μην αναλύουν την κατάσταση του παιδιού, μπροστά σε αυτό.
- Να μη χρησιμοποιούν το παιδί για να βλάψουν τον άλλο γονέα.
Μετά την απόφαση ενός διαζυγίου και οι δυο γονείς, το πιο πιθανό, είναι να αισθάνονται συντετριμμένοι. Όμως αυτό δεν πρέπει αν φανεί στο παιδί. Η καλύτερη λύση δίνεται μέσα από έναν ειδικό σε τέτοια θέματα, ώστε να μπορέσουν να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους και να λάβουν και τις σωστές αποφάσεις για το παιδί.
Είναι σημαντικό να θυμούνται και οι δύο πλευρές ότι δεν είναι μόνοι τους και ότι πάνω από όλα είναι το παιδί τους, που χρειάζεται και τους δύο του γονείς. Μια παρατεταμένη, γεμάτη ένταση περίοδος διαζυγίου, μπορεί να προκαλέσει σοβαρές συνέπειες στην ψυχική υγεία ενός παιδιού, ακόμα και μακροπρόθεσμα.
Η στήριξη και από τους δύο γονείς αποτελεί το καλύτερο εργαλείο έναντι στην πίεση ενός διαζυγίου για το παιδί.