Το παιδί φοβάται να μπει στο σχολικό;
Πολλά παιδιά αντιμετωπίζουν το σχολείο ως κάτι το αρνητικό, σύμφωνα με τους ψυχολόγους. Γκρινιάζουν, φωνάζουν, κλαίνε και αντιστέκονται όταν οι γονείς προσπαθούν να τα βάλουν μέσα στο λεωφορείο, ή - αν τα έχουν πάει μέχρι το σχολείο - δεν μπαίνουν ούτε καν μέσα στο προαύλιο. Όλη αυτή η κατάσταση είναι βέβαια πολύ πιο έντονη όταν τα παιδιά είναι μικρά και πηγαίνουν για πρώτη φορά στον παιδικό σταθμό.
Πιθανότερα το πρόβλημα του παιδιού – αποκλειστεί το ενδεχόμενο να το έχει πειράξει άλλο παιδί ή ενήλικας - να είναι ο αποχωρισμός του από τους γονείς του.
Στην περίπτωση αυτή, υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση. Οι γονείς πρέπει να επιμείνουν στην αρχική απόφασή τους, κάνοντας υπομονή και εξηγώντας ξανά και ξανά, με ηρεμία, ότι η νέα αυτή κατάσταση, που καλείται να αντιμετωπίσει το παιδί στην καθημερινότητά του, δεν είναι αρνητική αλλά για το καλό του.
Ένας τρόπος για να γίνει αυτή η διαδικασία λιγότερο τραυματική (ή μάλλον μελοδραματική!), είναι να ζητήσει ένας από τους δύο γονείς να μπει μέσα στο λεωφορείο (ή την τάξη, αν εκεί εντοπίζεται το πρόβλημα) μαζί με το παιδί και να κάνουν τη διαδρομή αυτή συζητώντας και κρατώντας του/της το χέρι.
Μια προσπάθεια να εξοικειωθεί το παιδί με τον οδηγό και το συνοδηγό, είναι ένα πολύ θετικό και σημαντικό βήμα, ώστε να συνηθίσει τα νέα πρόσωπα και να τα βλέπει φιλικά. Είναι ακόμα πιο εύκολο για τα παιδιά όταν παίζουν με τους ανθρώπους αυτούς που συναντούν πρωί - πρωί, πατώντας για παράδειγμα την κόρνα μαζί με τον οδηγό! Αν η εμπειρία αυτή μετατραπεί σε διασκέδαση, μπορεί όλα να ανατραπούν!
Δυστυχώς, οι γονείς ενδίδουν στις αντιδράσεις του παιδιού τους και αυτό διογκώνει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα. Όταν οι γονείς υποκύπτουν στα «καπρίτσια» των παιδιών με τα κλάματά τους, δημιουργούν ένα κακό προηγούμενο, το οποίο είναι πολύ δύσκολο να διορθωθεί μετά. Με αυτό τον τρόπο το παιδί παίρνει το μήνυμα, για όλα τα θέματα, ότι όσο περισσότερο διαμαρτύρεται τόσο πιο πιθανό είναι να κάνει αυτό που θέλει.
Ο καθορισμός κανόνων εκ των προτέρων βοηθά να αποφευχθούν πολλά «παρατράγουδα»!
Πιθανότερα το πρόβλημα του παιδιού – αποκλειστεί το ενδεχόμενο να το έχει πειράξει άλλο παιδί ή ενήλικας - να είναι ο αποχωρισμός του από τους γονείς του.
Στην περίπτωση αυτή, υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση. Οι γονείς πρέπει να επιμείνουν στην αρχική απόφασή τους, κάνοντας υπομονή και εξηγώντας ξανά και ξανά, με ηρεμία, ότι η νέα αυτή κατάσταση, που καλείται να αντιμετωπίσει το παιδί στην καθημερινότητά του, δεν είναι αρνητική αλλά για το καλό του.
Ένας τρόπος για να γίνει αυτή η διαδικασία λιγότερο τραυματική (ή μάλλον μελοδραματική!), είναι να ζητήσει ένας από τους δύο γονείς να μπει μέσα στο λεωφορείο (ή την τάξη, αν εκεί εντοπίζεται το πρόβλημα) μαζί με το παιδί και να κάνουν τη διαδρομή αυτή συζητώντας και κρατώντας του/της το χέρι.
Μια προσπάθεια να εξοικειωθεί το παιδί με τον οδηγό και το συνοδηγό, είναι ένα πολύ θετικό και σημαντικό βήμα, ώστε να συνηθίσει τα νέα πρόσωπα και να τα βλέπει φιλικά. Είναι ακόμα πιο εύκολο για τα παιδιά όταν παίζουν με τους ανθρώπους αυτούς που συναντούν πρωί - πρωί, πατώντας για παράδειγμα την κόρνα μαζί με τον οδηγό! Αν η εμπειρία αυτή μετατραπεί σε διασκέδαση, μπορεί όλα να ανατραπούν!
Δυστυχώς, οι γονείς ενδίδουν στις αντιδράσεις του παιδιού τους και αυτό διογκώνει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα. Όταν οι γονείς υποκύπτουν στα «καπρίτσια» των παιδιών με τα κλάματά τους, δημιουργούν ένα κακό προηγούμενο, το οποίο είναι πολύ δύσκολο να διορθωθεί μετά. Με αυτό τον τρόπο το παιδί παίρνει το μήνυμα, για όλα τα θέματα, ότι όσο περισσότερο διαμαρτύρεται τόσο πιο πιθανό είναι να κάνει αυτό που θέλει.
Ο καθορισμός κανόνων εκ των προτέρων βοηθά να αποφευχθούν πολλά «παρατράγουδα»!