Προσέχουμε και τους εαυτούς μας, για να μας έχουν τα παιδιά μας...

Θα ξεκινήσω σήμερα με την αφήγηση ενός αληθινού περιστατικού. Αν και σκληρό, το κάνω για να δώσουμε όλοι, την απαιτούμενη προσοχή στο θέμα. Πριν λίγο καιρό στην εθνική συνέβη ένα τροχαίο σε μια γνωστή μας οικογένεια, εκτός από τους δύο γονείς που καθόντουσαν μπροστά, χωρίς να φοράνε ζώνη, στο πίσω μέρος τα δύο τους παιδιά που όμως πολύ σωστά καθόταν δεμένα με τις ζώνες τους στα καθίσματα τους.

Το αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθεί η μητέρα και ο πατέρας να χαροπαλεύει για πολύ καιρό. Τα παιδιά αν και σοκαρισμένα δεν πάθανε κάτι σοβαρό, κυρίως λόγο των καθισμάτων και των ζωνών που φόραγαν…. πολύ συχνά νιώθουμε ότι είμαστε εντάξει, όταν έχουμε ασφαλίσει τα παιδιά μας αλλά εμείς δεν το έχουμε κάνει.

Τα παιδιά μας, μας έχουν ανάγκη, όχι μόνο όταν μεγαλώνουν, αλλά για όσο μπορούμε και μας επιτρέπεται να είμαστε κοντά τους. Σε αυτό μπορούμε να βάλουμε το χέρι μας και το μυαλό μας έτσι ώστε να κρατήσει όσο γίνεται περισσότερο. Δεν θέλω να σκέφτομαι αν και το βλέπω πολύ συχνά τις περιπτώσεις που οι γονείς ασφαλίζονται με τη ζώνη, αλλά τα παιδιά τους αλωνίζουν στα μπροστινά και στα πίσω καθίσματα χωρίς να φοράνε ζώνη.

Ακολουθεί ένα κεφάλαιο από το βιβλίο μου «Μπαμπά, μεγάλωσέ με», που αναλύει λίγο περισσότερο το θέμα.


Προσέχετε για να σας έχει κοντά του

Πριν γεννήσουμε την κόρη μας οδηγούσα τη μηχανή μου για το 80% των μετακινήσεων μου και 20% το αυτοκίνητο, μόλις όμως γεννήσαμε αυτό το ποσοστό αντιστράφηκε και όχι μόνο από την παρότρυνση της γυναίκας μου, που μου το ζητούσε και από πιο πριν, αλλά γιατί με τη μηχανή άρχισα να νιώθω περισσότερο εκτεθειμένος σε κινδύνους.

Άρχισα πολύ απλά να σκέφτομαι ότι πλέον δεν είμαι υπεύθυνος μόνο για τον εαυτό μου αλλά και για το παιδί που μόλις γεννήθηκε Άρχισα, λοιπόν, να προσέχω πολύ περισσότερο σε ό,τι και αν έκανα. Παλιά καμιά φορά, ας πούμε, δεν έβαζα τη ζώνη μου για μικρές αποστάσεις, μπορεί και να πάταγα λίγο το γκάζι παραπάνω άμα βιαζόμουν.

Τώρα αν τα κάνω τα κάνω πολύ λιγότερο από ό,τι πριν. Και ποτέ όταν έχω την κόρη μου μέσα. Είναι πολλές οι φορές που βλέπω σε αυτοκίνητα παιδιά να αλωνίζουν στα πίσω και στα μπρος καθίσματα χωρίς να φοράνε ζώνη. Είναι επίσης αρκετές οι φορές που βλέπω παιδιά σε μηχανές χωρίς να φοράνε κράνος και αυτό είναι ακόμη πιο τρομερό όταν τη μηχανή οδηγεί κάποιος από τους γονείς τους.

Καμιά φορά, αν και δεν πρέπει, έχω "κράξει" κάποιους που κάνανε τα παραπάνω. Δεν ξέρω αν έχω το δικαίωμα, αλλά το έκανα. (Και δεν ξέρω αν έχετε και εσείς το δικαίωμα να το κάνετε αλλά κάντε το αν τύχει στην αντίληψη σας παρόμοιο γεγονός, το πολύ πολύ να ακούσετε καμιά καλή βρισιά…)

Όλο αυτό έγινε και κάπως ασυναίσθητα χωρίς να το πολυσκεφτώ, απλά άρχισα να λειτουργώ πολύ διαφορετικά στον τομέα της προσοχής. Δεν μπορώ να φανταστώ την κόρη μου χωρίς κάποιον από εμάς κοντά της και κάνω ότι περνάει από το χέρι μου έτσι ώστε όταν συμβεί να γίνει όσο πιο φυσιολογικά αλλά και σωστά από την άποψη της χρονικής στιγμής.

Αν δεν το έχετε σκεφτεί πριν κάντε το τώρα, είναι πολύ εγωιστικό να ζεις τη ζωή σου χωρίς να σκέφτεσαι αυτούς που είναι απολύτως εξαρτημένοι από εσένα, κυρίως συναισθηματικά. Δεν χρειάζεται και δεν γίνεται να αλλάξει κάποιος εντελώς τον τρόπο ζωής του, μπορεί όμως να κάνει μικρά πράγματα που θα του παρέχουν μεγαλύτερη ασφάλεια, έτσι ώστε κάθε φορά να γυρνά σε αυτούς που αγαπάει και τον αγαπούν. Είναι τέτοια η αγάπη και το δέσιμο που έχω πλέον με αυτό το μικρό ανθρωπάκι που νομίζω ότι θα έκανα τα πάντα για να μην το στεναχωρήσω.

Ξέρω ότι δεν είναι ευχάριστο να μιλά κάποιος για θανάτους και απώλειες αλλά αν προσέχουμε θα έχουμε, και θα μας έχουν, που είναι και το κυριότερο… Δεν θα επεκταθώ περισσότερο στο θέμα για να μην σας ρίξω τη διάθεση, είστε μεγάλα παιδιά και ελπίζω να πήρατε καλά το μήνυμα αυτής της ενότητας.