Ο ρόλος του παππού και της γιαγιάς

Στη χώρα μας η συμμετοχή του παππού και της γιαγιάς στο μεγάλωμα των εγγονιών είναι σχεδόν αυτονόητη. Αυτό από τη μια μπορεί να είναι εξαιρετικά βοηθητικό για τους γονείς, οι οποίοι τις περισσότερες φορές είναι και οι δύο εργαζόμενοι, από την άλλη, όμως, μπορεί να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα. Για να αποφευχθούν αυτά, η μόνη λύση είναι να έχει οριοθετηθεί από την αρχή με σαφήνεια ο ρόλος του παππού και της γιαγιάς.

Τα παιδιά αποτελούν ευθύνη των γονιών τους. Οι γονείς είναι εκείνοι που αποφάσισαν να τα φέρουν στον κόσμο και επομένως έχουν την υποχρέωση να τα μεγαλώσουν. Η συμβολή των παππούδων είναι προαιρετική και όχι προαπαιτούμενη. Αν θέλουν και έχουν τη δυνατότητα, μπορούν να βοηθήσουν, αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο από τους γονείς. Βέβαια, στην ελληνική κοινωνία οι παππούδες στην πλειοψηφία τους είναι κάτι παραπάνω από πρόθυμοι να συμβάλλουν.

Συνήθως οι γονείς κατηγορούν τους παππούδες ότι κακομαθαίνουν τα παιδιά, αφού δεν τους χαλάνε κανένα χατίρι. Αισθάνονται ότι, ενώ εκείνοι προσπαθούν να θέσουν κανόνες και όρια, έρχονται οι παππούδες και τους ακυρώνουν. Αυτό έχει μια δόση αλήθειας, όμως γονείς και παππούδες δεν θα πρέπει να είναι αντίπαλοι. Αν οι γονείς έχουν δημιουργήσει γερές βάσεις στην ανατροφή των παιδιών τους, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Εξάλλου, είναι λογικό οι παππούδες να λειτουργούν λίγο ως συνένοχοι με τα εγγόνια τους.

Η παρουσία του παππού και της γιαγιάς αποτελεί αναμφισβήτητα δώρο για την ψυχοσυναισθηματική εξέλιξη των παιδιών. Ωστόσο, πρέπει από την πρώτη στιγμή να καταστεί σαφές ότι δεν είναι εκείνοι που παίρνουν τις αποφάσεις. Ο πρώτος ρόλος ανήκει στους γονείς και αυτό δεν διαπραγματεύεται. Μόνο τότε θα μπορέσουν να χαρούν τα εγγόνια τους χωρίς προβλήματα.