Σαν σήμερα έγινα μαμά...
Το απόγευμα της 29ης του Ιανουαρίου του 2009 είχα επισκεφθεί τον μαιευτήρα μου, τον κο Λεονάρδο, στο ιατρείο του για την …"εθιμοτυπική" πλέον επίσκεψη, λίγες ημέρες πριν γεννήσω.
Είχα σχεδόν συμπληρώσει τις 40 εβδομάδες της κύησης, η κοιλιά μου είχε πάρει διαστάσεις μπάλας του aerobic, αλλά εγώ ακόμα ένιωθα οτι η ώρα του τοκετού αργεί ακόμα… Δεν μπορούσα να πιστέψω, όπως -νομίζω- κάθε έγκυος την πρώτη της φορά, οτι οι 9 μήνες πάνε, έκαναν φτερά, τελείωσαν, πώς το λένε…
Και για να μην πιστέψω οτι η ώρα του τοκετού είναι προ των πυλών, οτι τα ψέματα τελείωσαν, ότι από ώρα σε ώρα ή -έστω- από μέρα σε μέρα, θα γίνω μαμά, έβρισκα του κόσμου τις δικαιολογίες: "Μπα, δεν γεννάω άμεσα, η κοιλιά είναι ακόμα ψηλά" (λες και καταλάβαινα και χωροταξικά την κοιλιά μου, εκτός από τις υπερδιαστάσεις, που είχε πάρει).
Άλλη εκδοχή άρνησης: "Aπαπα, αργώ ακόμα, δεν εχω αισθανθεί ούτε μια σύσπαση Braxton Hicks!" (λες και οι συγκεκριμένες συσπάσεις συμβαίνουν και φωνάζουν το όνομά τους, για να μη τις μπερδέψεις!)
Η κορυφαία, όμως, υπεκφυγή μου ήταν η εξής: " Δεν εχώ καμμία όρεξη να κάνω γενική καθαριότητα στο σπίτι, να μετακομίσω όλες τις ντουλάπες και να γυαλίσω τα ασημικά, άρα; Αρα, ακόμα αργώ!" (είχα εν ολίγοις ενστερνιστεί ακόμα και τον μύθο, που θέλει τις έγκυες να καταλαβαίνουν οτι ο τοκετός έ-έ-έρχεται, επειδή θέλουν να φέρουν τις τελευταίες ώρες τα πάνω-κάτω στο νοικοκυριό υ π ο σ υ ν ε ί δ η τ α, σαν τα θηλυκά ζώα, που προετοιμάζουν την εστία τους για την έλευση του νέου μέλους!)
Ολες αυτες οι δικαιολογιες επαιζαν μπιλιάρδο μεσα στο κεφαλι μου και αναλογα με τη στιγμή και το προσωπο, με το οποιο έκανα τον διάλογο, μου "ξέφευγε" και εκστόμιζα με περισσιο θράσος την πιο καταλληλη.
Αλλά τα ψέματα είχαν τελειώσει πια. Ο γυναικολόγος μου μπήκε στο γραφείο του σαν άνεμος, άνεμος σαρωτικός και θυελλώδης, ειδικά όταν τον άκουγα να λέει χαμογελώντας έντονα: "Ευάκι μου, είμαστε ετοιμοι; Αύριο το πρωί κατά τις 7 θα είσαι στο μαιευτήριο;;"
Στήλη άλατος (με κάποιες προεξοχές σαν μπάλα αερόμπικ) εγώ! Άφωνη! Τι; Αυτό ήταν; Θέλω κι άλλο εγκυμοσύνη! Ας την κάνουμε να διαρκέσει 10-11 μηνες, δε θα ξαναγκρινιάξω οτι βάρυνα, το υπόσχομαι! Ξαφνικά, κατάλαβα ότι εγώ, η πιο διαβασμένη, προετοιμασμένη ακόμα και για Πανελλήνιες από διάβασμα έγκυος, πολύ απλά δεν ένιωθα έτοιμη! 9 μηνες είχα μάθει να είμαι έγκυος, γιατι μου το ξανα-αλλάζετε αυτό;
Ευτυχώς, τις ατάκες αυτές ποτέ δεν τις εξωτερίκευσα!
Μετά την επίσκεψη στον γιατρό μου, γελούσα αμήχανα, καταλάβαινα ότι έρχεται η στιγμή, που θα μου άλλαζε όλη μου τη ζωή… Ερχόταν η στιγμή να φέρω στη ζωή, που έκρυβα καλά μέσα μου για εννέα μήνες, στον κόσμο! Είχε έρθει η ωρα να γίνω μαμά! Και να κρατήσω στην αγκαλιά μου τον γιο μου, τον οποίο ακόμα δεν είχα γνωρίσει… Για τον οποίο δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι θα άλλαζαν σημασία τα ρήματα "νοιάζομαι", "αγαπάω", "καρδιοχτυπώ", "χαμογελάω"…
Σαν σήμερα πριν από 4 χρόνια, στις 13.40 το μεσημέρι, γνώρισα τον μοναδικό άντρα, που με καθηλώνει, όταν με κοιτάζει, όταν μου μιλά, όταν μου λέει πόσο με αγαπάει…
Σαν σήμερα, πριν από 4 χρόνια, άρχισα να έχω την …υποψία οτι αυτό το μωράκι, που βγήκε απο τα σπλάχνα μου, θα ηταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στη ζωή μου.
Σαν σήμερα, πριν από 4 χρόνια, έγινα πρώτη φορά μαμά.
Σήμερα, έπειτα απο 4 χρόνια, έχω και εγώ τη γιορτή μου, τη γιορτή της μητέρας, την οποια σημερα βιώνω ως τη δική μου γιορτή της μητρότητας, ανεξάρτητα από τις …παγκόσμιες ημέρες.
Σήμερα, ο γιος μου γίνεται 4 ετών και εγω 4 ετών μαμά!
Σταύρο μου, σου εύχομαι να μεγαλώσεις υγιής, δυνατός και να γελάς! Να γελάς τρανταχτά και να κλείνεις πονηρά το ματι στη ζωή!
Και η μανούλα θα είναι πάντα κοντά σου…
Για να σου δίνει ώθηση, να πηγαίνεις ψηλά!
Είχα σχεδόν συμπληρώσει τις 40 εβδομάδες της κύησης, η κοιλιά μου είχε πάρει διαστάσεις μπάλας του aerobic, αλλά εγώ ακόμα ένιωθα οτι η ώρα του τοκετού αργεί ακόμα… Δεν μπορούσα να πιστέψω, όπως -νομίζω- κάθε έγκυος την πρώτη της φορά, οτι οι 9 μήνες πάνε, έκαναν φτερά, τελείωσαν, πώς το λένε…
Και για να μην πιστέψω οτι η ώρα του τοκετού είναι προ των πυλών, οτι τα ψέματα τελείωσαν, ότι από ώρα σε ώρα ή -έστω- από μέρα σε μέρα, θα γίνω μαμά, έβρισκα του κόσμου τις δικαιολογίες: "Μπα, δεν γεννάω άμεσα, η κοιλιά είναι ακόμα ψηλά" (λες και καταλάβαινα και χωροταξικά την κοιλιά μου, εκτός από τις υπερδιαστάσεις, που είχε πάρει).
Άλλη εκδοχή άρνησης: "Aπαπα, αργώ ακόμα, δεν εχω αισθανθεί ούτε μια σύσπαση Braxton Hicks!" (λες και οι συγκεκριμένες συσπάσεις συμβαίνουν και φωνάζουν το όνομά τους, για να μη τις μπερδέψεις!)
Η κορυφαία, όμως, υπεκφυγή μου ήταν η εξής: " Δεν εχώ καμμία όρεξη να κάνω γενική καθαριότητα στο σπίτι, να μετακομίσω όλες τις ντουλάπες και να γυαλίσω τα ασημικά, άρα; Αρα, ακόμα αργώ!" (είχα εν ολίγοις ενστερνιστεί ακόμα και τον μύθο, που θέλει τις έγκυες να καταλαβαίνουν οτι ο τοκετός έ-έ-έρχεται, επειδή θέλουν να φέρουν τις τελευταίες ώρες τα πάνω-κάτω στο νοικοκυριό υ π ο σ υ ν ε ί δ η τ α, σαν τα θηλυκά ζώα, που προετοιμάζουν την εστία τους για την έλευση του νέου μέλους!)
Ολες αυτες οι δικαιολογιες επαιζαν μπιλιάρδο μεσα στο κεφαλι μου και αναλογα με τη στιγμή και το προσωπο, με το οποιο έκανα τον διάλογο, μου "ξέφευγε" και εκστόμιζα με περισσιο θράσος την πιο καταλληλη.
Αλλά τα ψέματα είχαν τελειώσει πια. Ο γυναικολόγος μου μπήκε στο γραφείο του σαν άνεμος, άνεμος σαρωτικός και θυελλώδης, ειδικά όταν τον άκουγα να λέει χαμογελώντας έντονα: "Ευάκι μου, είμαστε ετοιμοι; Αύριο το πρωί κατά τις 7 θα είσαι στο μαιευτήριο;;"
Στήλη άλατος (με κάποιες προεξοχές σαν μπάλα αερόμπικ) εγώ! Άφωνη! Τι; Αυτό ήταν; Θέλω κι άλλο εγκυμοσύνη! Ας την κάνουμε να διαρκέσει 10-11 μηνες, δε θα ξαναγκρινιάξω οτι βάρυνα, το υπόσχομαι! Ξαφνικά, κατάλαβα ότι εγώ, η πιο διαβασμένη, προετοιμασμένη ακόμα και για Πανελλήνιες από διάβασμα έγκυος, πολύ απλά δεν ένιωθα έτοιμη! 9 μηνες είχα μάθει να είμαι έγκυος, γιατι μου το ξανα-αλλάζετε αυτό;
Ευτυχώς, τις ατάκες αυτές ποτέ δεν τις εξωτερίκευσα!
Μετά την επίσκεψη στον γιατρό μου, γελούσα αμήχανα, καταλάβαινα ότι έρχεται η στιγμή, που θα μου άλλαζε όλη μου τη ζωή… Ερχόταν η στιγμή να φέρω στη ζωή, που έκρυβα καλά μέσα μου για εννέα μήνες, στον κόσμο! Είχε έρθει η ωρα να γίνω μαμά! Και να κρατήσω στην αγκαλιά μου τον γιο μου, τον οποίο ακόμα δεν είχα γνωρίσει… Για τον οποίο δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι θα άλλαζαν σημασία τα ρήματα "νοιάζομαι", "αγαπάω", "καρδιοχτυπώ", "χαμογελάω"…
Σαν σήμερα πριν από 4 χρόνια, στις 13.40 το μεσημέρι, γνώρισα τον μοναδικό άντρα, που με καθηλώνει, όταν με κοιτάζει, όταν μου μιλά, όταν μου λέει πόσο με αγαπάει…
Σαν σήμερα, πριν από 4 χρόνια, άρχισα να έχω την …υποψία οτι αυτό το μωράκι, που βγήκε απο τα σπλάχνα μου, θα ηταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στη ζωή μου.
Σαν σήμερα, πριν από 4 χρόνια, έγινα πρώτη φορά μαμά.
Σήμερα, έπειτα απο 4 χρόνια, έχω και εγώ τη γιορτή μου, τη γιορτή της μητέρας, την οποια σημερα βιώνω ως τη δική μου γιορτή της μητρότητας, ανεξάρτητα από τις …παγκόσμιες ημέρες.
Σήμερα, ο γιος μου γίνεται 4 ετών και εγω 4 ετών μαμά!
Σταύρο μου, σου εύχομαι να μεγαλώσεις υγιής, δυνατός και να γελάς! Να γελάς τρανταχτά και να κλείνεις πονηρά το ματι στη ζωή!
Και η μανούλα θα είναι πάντα κοντά σου…
Για να σου δίνει ώθηση, να πηγαίνεις ψηλά!