Έχω γενέθλια δυο φορές τον χρόνο...

Σήμερα είναι τα γενέθλια του γιου μου, του μονάκριβού μου, του μοναδικού άντρα στη ζωή μου, που ποτέ, κανένας και τίποτα δεν είναι αρκετός, για να …συγκριθεί μαζί του μεσα στο μυαλό μου.

Σαν σήμερα, πριν από 5 χρόνια, ανήμερα των Τριών Ιεραρχών, τις πολυ πρωινες ωρες, ετοιμαζόμουν αγχωμένη για τον τοκετό, νυσταγμένη - επειδή δεν ειχα κοιμηθεί τη νυχτα σχεδόν καθολου απο την έγνοια, συνεπαρμένη από την ιδέα οτι γίνομαι πρωτη φορα μαμά, αλλά κυρίως με "πλήρη μεσάνυχτα" για την ζωή μου, τον χαρακτήρα μου, τις αντιδράσεις μου απέναντι σε ΟΛΑ από την επόμενη ημερα.

Βγαζαμε φωτογραφίες με την υπερμετρη κοιλίτσα μου, την ωρα που ετοιμαζόμουν για το μαιευτήριο, χωρίς να εχουμε -ουτε εγώ, ουτε ο άντρας μου τότε- την παραμικρή ιδέα, οτι σε λίγες ώρες, θα άλλαζε η ζωή μας για παντα. Στον καθενα για διαφορετικους λογους, λόγω φύσης, αλλά θα άλλαζε -θέλοντας και μη, αργά ή γρήγορα, πολύ ή λιγότερο- η κοσμοθεωρία μας.

Εγώ ξαναγεννήθηκα. Τόσο απλά, τόσο δυνατα. Με την γέννηση του Σταύρου, του πιο υπέροχου άντρα του κόσμου μου, ξαναγεννήθηκα και εγώ. Οχι, δεν αρχίζω τα γνωστά γλυκανάλατα, που πιάνουν τις μαμαδες… Ξαναγεννήθηκα, αλλά το συνειδητοποιώ τωρα, λιγα χρόνια μετά, που εχω ζήσει καθε ημερα του παιδιού μου μαζι του, κοντά του, δίπλα του, νυχτα και μερα. Ξαναγεννήθηκα, επειδή οσα μου συνεβησαν μεσα σε αυτα τα πεντε χρόνια, ολες οι αλλαγές, που προκλήθηκαν στη ζωή μου, με άλλαξαν άρδην, κάθετα και …κατακόρυφα ως χαρακτήρα, ως άνθρωπο, ως επαγγελματία, ως γυναίκα, ως σύντροφο, ως φίλη, ως κόρη και ως αδερφή.
Αλλαξαν τα παντα και η αρχή εγινε εκείνη την ωρα: 13.40, ημέρα Παρασκευή, 30 του Γενάρη του 2009. Η Εύη, που γνώριζα εδω και τρεις δεκαετίες, ήταν σαν να έγινε μια απλή γνωστή μου, την οποία πλέον θυμάμαι με συμπάθεια και …τίποτα άλλο.

Γι' αυτο πιστεύω πως, αν και …αστρολογικά, τα γενέθλιά μου, είναι μεσα στον Απρίλη, η Εύη μου γεννήθηκε κανονικά μαζί με τον Σταύρο μου.

Και τώρα, που γράφω αυτές τις σκέψεις, έχω τον 5χρονο γιό μου, δίπλα μου, να μου κρατάει "χεράκι", όπως έκανε από τους πρώτους μήνες της ζωής του, όταν νύσταζε, όταν ηρεμούσε, οταν έπινε γάλα… Και ας πληκτρολογώ με το ένα χέρι, είναι το πιο εύκολο και γρήγορο κείμενο, που έχω γράψει τόσα χρόνια… Σκέψεις ατάκτως ερριμένες, αλλά μόνο αλήθειες.

Χρόνια σου πολλά και τυχερά, μονάκριβέ μου…

Σ' ευχαριστώ τόσο πολύ, που έφερες - με τον ερχομό σου - την αληθινή μου ζωή, τα κανονικά μου γενέθλια...
 
Εύη Φραγκάκη