Είμαι μαμά και νιώθω…
Είμαι μαμά και κάθε μέρα που περνά προσπαθώ να κάνω το καλύτερο για το παιδί μου, να το μεγαλώσω όσο πιο σωστά μπορώ, να του εμφυσήσω όλα εκείνα που θεωρώ απαραίτητα για την εξέλιξη του. Ωστόσο, υπάρχουν μέρες που νιώθω:
- Φοβισμένη. Αυτός είναι ο πιο σημαντικός ρόλος της ζωής μου και δεν θέλω να τα κάνω θάλασσα. Διαβάζω άρθρα με συμβουλές για γονείς, ενημερώνομαι για τις τελευταίες έρευνες σχετικά με την παιδική διατροφή, τον ύπνο ή τα εμβόλια, προσπαθώ να μην βγαίνω εκτός εαυτού, όταν το παιδί μου παραφέρεται. Κυρίως ακολουθώ και εμπιστεύομαι το ένστικτο μου. Κι όμως υπάρχουν στιγμές που φοβάμαι και αναρωτιέμαι αν είμαι καλή μαμά.
- Κουρασμένη. Τις περισσότερες μέρες ξυπνώ κουρασμένη, σαν να μην κοιμήθηκα το βράδυ. Τρέχω όλη τη μέρα με τη δουλειά, τις υποχρεώσεις του σπιτιού, τις δραστηριότητες του μικρού. Υπάρχουν μέρες που δεν έχω κουράγιο να κάνω ούτε μπάνιο. Αναρωτιέμαι γιατί η μέρα δεν έχει περισσότερες ώρες, ίσα ίσα για να κοιμηθώ λίγο ακόμα.
- Μόνη. Έχω ανθρώπους γύρω μου που με αγαπούν και τους αγαπώ, ωστόσο υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι δεν μπορώ να επικοινωνήσω με κανέναν, ότι δεν με καταλαβαίνει κανείς και νιώθω απίστευτα μόνη. Και τότε, ως δια μαγείας, ο γιος μου με παίρνει αγκαλίτσα και όλα γαληνεύουν.
- Ευγνώμων. Πάντα ήθελα να κάνω ένα παιδί και προσπάθησα πολύ μέχρι να τον κρατήσω τελικά στην αγκαλιά μου. Κάθε μέρα ευχαριστώ τον Θεό που μου τον έστειλε, δίνοντας στη ζωή μου ουσιαστικό νόημα.
- Ευτυχισμένη. Η ζωή μου, όπως και όλων των ανθρώπων έξαλλου, έχει τα πάνω και τα κάτω της. Γκρινιάζω, παραπονιέμαι, θυμώνω, ζηλεύω. Όταν, όμως, δυο χέρια με σφίγγουν με όλη τους τη δύναμη και ένα πιτσιρίκι με γεμίζει φιλιά λέγοντας μου «σ’ αγαπώ, είσαι η καλύτερη μανούλα του κόσμου», τότε νιώθω αληθινή ευτυχία.