Λίγο μετά τον τοκετό

Νομίζω ότι κάθε γυναίκα αμέσως μόλις γίνεται μαμά μπαίνει αυτομάτως και σε... mode απόγνωσης. Κυρίως, όταν επιστρέφει στο σπίτι από το μαιευτήριο. Εκεί βουτάει στην απόγνωση!

Γιατί και εγώ όσο βρισκόμουν στο μαιευτήριο, όπου φρόντιζαν τόσο εμένα όσο και το μωράκι μου, μια χαρά ήμασταν όλοι. Και όταν λέω όλοι, εννοώ όλη η οικογένεια. Γιατί στο σπίτι τελικά πέσαμε ΟΛΟΙ με τα μούτρα σε βαθιά απόγνωση. Η μαμά, ο μπαμπάς και το μωρό βέβαια, αφού έχει δυο γονείς που δεν ξέρουν τί τους γίνεται και που το κοιτάζουν σαν να είναι από άλλον πλανήτη.

Όχι, σε μελαγχολία δεν πέσαμε ποτέ, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, ίσως γιατί δεν υπήρχε χρόνος. Η μελαγχολία κάτι τέτοιες στιγμές θεωρείται πολυτέλεια, αφού, για να μελαγχολήσει κανείς, θα πρέπει να έχει χρόνο να σκεφτεί. Εμένα προσωπικά, ο μόνος λόγος που θα μπορούσε να με ρίξει ψυχολογικά, είναι η ύπουλη νύστα, με την οποία συνεχίζω να παλεύω, αλλά πού θα μου πάει... θα την κατατροπώσω και αυτήν.

Μέχρι πριν από λίγες ημέρες ήμουν απλά ο εαυτός μου, που κουβαλούσε βέβαια και μια κοιλιά τεραστίων διαστάσεων, αλλά ήμουν μόνη μου. Κοιμόμουν ό,τι ώρα ήθελα, ξυπνούσα ό,τι ώρα ήθελα, έβγαινα (έστω και έτσι) από το σπίτι όποτε ήθελα και έκανα γενικά ότι ήθελα ΕΓΩ.

Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Τώρα κάνω ό,τι θέλει ΕΚΕΙΝΟΣ. Και όποτε το θέλει ΕΚΕΙΝΟΣ. Και όταν λέω εκείνος, εννοώ φυσικά ένα πλασματάκι 3800 kg και 55 εκατοστών, που ξέρει όμως να επιβάλλεται σαν να έχει το εκτόπισμα ενός στιβαρού άνδρα που βαράει και το χέρι στο τραπέζι ενίοτε.

Και όταν - λέω όταν - βρίσκω δύο λεπτά και σκέφτομαι πού θα πάει αυτή η κατάσταση, συμπεραίνω πως ό,τι και αν λέω, όσο κουρασμένη και αν αισθάνομαι, δε θα άλλαζα με τίποτα την τωρινή μου κατάσταση με κάτι άλλο. Τώρα που, επιτέλους, κρατάω ΕΚΕΙΝΟΝ στην αγκαλιά μου, δε μου λείπει τίποτα... παρά μόνο λίγες ώρες ύπνου, αλλά θα το ξεχάσω και αυτό μόλις με κοιτάξει πάλι κατάματα ΕΚΕΙΝΟΣ...