Η χαριτωμένη κοιλίτσα παραμένει!

Όσο ήμουν έγκυος, μου άρεσε που φούσκωνε η κοιλίτσα μου και προσπαθούσα μάλιστα να την τονίζω με στενά μπλουζάκια.

Στον πέμπτο μήνα λοιπόν άρχισα να έχω μια χαριτωμένη κοιλιά και όλοι με ρωτούσαν σε ποιό μήνα είμαι, αν έχω μάθει το φύλο και όλα αυτά που ρωτούν μια έγκυο οι πάντες. Μου άρεσε όλο αυτό, γιατί συνειδητοποιούσα σιγά σιγά ότι είμαι έγκυος και απολάμβανα το γεγονός ότι όλοι με πρόσεχαν. Εμένα και την κοιλίτσα μου.

Όλα αυτά είναι πολύ όμορφα όταν είσαι έγκυος. Έλα όμως που αυτή η κοιλιά παρέμεινε και αφού γέννησα. Εντάξει, όχι η κοιλιά του ένατου μήνα, αλλά την κοιλιά του πέμπτου την έχω για πλάκα, ακόμα και τώρα 25 ημέρες μετά τον τοκετό. Και μπορεί εγώ, ο άνδρας μου και οι δικοί μου να γνωρίζουν ότι γέννησα πριν από λίγες ημέρες... τί γίνεται όμως με τους υπόλοιπους, που μόλις με βλέπουν, χαμογελούν, με κοιτούν με το ίδιο γλυκό ύφος που με κοιτούσαν όταν ήμουν έγκυος και με ρωτάνε - ρητορικά πάντα - αν είμαι έγκυος;

Την πρώτη φορά που μου ετέθη αυτό το ερώτημα, αφού είχα γεννήσει, σοκαρίστηκα. Γιατί έως τότε πίστευα ότι είχα αποκτήσει σχεδόν six pack κοιλιακούς - αν και απείχα πολύ απ’ αυτό - καθώς είχε φύγει ένας τεράστιος όγκος από πάνω μου. Και γι’αυτό το λόγο απογοητεύθηκα.

Η δεύτερη φορά ήταν σαφώς καλύτερη, αλλά όχι και ανώδυνη. Ακολούθησαν και άλλα τέτοια περιστατικά και αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι μέχρι στιγμής μόνο οι γυναίκες παρατηρούν την κοιλιά μου, η οποία εδώ που τα λέμε δεν είναι και τόσο φουσκωμένη πια!

Απλά συνειδητοποιώ ότι όλες μου οι προσπάθειες για να την καλύψω με «έξυπνα» ρούχα καταλήγουν στο κενό. Έτσι λοιπόν εχω συμβιβαστεί μαζί της, αφού θυμίζει μια χαριτωμένη κοιλίτσα τρίτου ή τέταρτου μήνα. Αυτό που απολαμβάνω περισσοτερο πάντως, είναι οι αντιδράσεις των άλλων μόλις τους απαντώ ότι γέννησα πριν από λίγες ημέρες! Τότε το σοκ είναι όλο δικό τους...