Σιγά σιγά θα γίνει... ζωγράφος

Γράφει η Μιμή Ρουμπέκα - Κούλη  - Νηπιαγωγός

Το παιδικό σχέδιο είναι μια βασική πηγή έκφρασης, μέσω του οποίου το παιδί προβάλει τα συναισθήματά του και τον τρόπο, που αντιλαμβάνεται τον κόσμο!

Η εξέλιξη του παιδικού σχεδίου περνάει από διάφορα στάδια έως την τελική του ανάπτυξη και συμβαδίζει με τη διανοητική ανάπτυξή του. Είναι λοιπόν, πολύ σημαντικό να ενθαρρύνουμε αυτή τη δραστηριότητα, καθώς ωθούμε το παιδί στον αυθορμητισμό, την εκτόνωση των συναισθημάτων και την ενίσχυση της αυτοπεποίθησής του.

Τα βασικά στάδια εξέλιξής του είναι τα παρακάτω:

• 1. Αρχικά το παιδί μουτζουρώνει ό,τι βρει μπροστά του (χαρτί, τοίχο, τραπέζι κλπ) χωρίς να ελέγχει το χέρι του (δεν έχει αναπτυχθεί η λεπτή κινητικότητα) και το ενδιαφέρει μόνο ότι αλλάζει την όψη της επιφάνειας, που «ζωγραφίζει». Αν το ρωτήσουμε τι έφτιαξε, συνήθως δεν γνωρίζει.

• 2. Γύρω στα 2 χρόνια του, ζωγραφίζει γραμμές λοξές ,τεμνόμενες και κυρίως κύκλους και δίνει κάθε φορά διαφορετική ερμηνεία για το έργο του.

• 3. Περίπου 3 χρονών απεικονίζει γραμμές και σχήματα και τα σχέδιά του εύκολα αναγνωρίζονται από τους ενήλικες (ελλιπής ρεαλισμός). Χαρακτηριστικό αυτής της εξελικτικής περιόδου, είναι η απεικόνιση του ανθρώπου «κεφάλα», δηλαδή φτιάχνει έναν κύκλο (συνήθως χωρίς άλλα χαρακτηριστικά) και πάνω του, κολλάει δυο γραμμές (χέρια) και κάθετα δυο γραμμές ως πόδια η και καθόλου πόδια.

• 4. Γύρω στα 4 χρόνια (διανοητικός ρεαλισμός) ζωγραφίζει ό,τι θυμάται για το αντικείμενο, γι’αυτό ζωγραφίζει το εσωτερικό των σπιτιών, των αυτοκινήτων κλπ σαν να ήταν διαφανή.

• 5. Μετά τα 5 και έως τα 9 χρόνια (οπτικός ρεαλισμός) ζωγραφίζει, ακριβώς αυτό, που βλέπει, και όχι αυτό, που θυμάται. Το σχέδιο σ’ αυτό το στάδιο, δεν έχει τον αυθορμητισμό της έκφρασης του μικρότερου παιδιού και πολλές φορές είναι απομίμηση σχεδίων άλλων, χάνοντας έτσι το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που είχε παλιότερα το σχέδιο.

Για να ζωγραφίσει το μικρό παιδί και να αναπτύξει όσα πιο πάνω αναφέρθηκαν, χρειάζεται τη βοήθειά μας!

Εμείς του εξασφαλίζουμε τα υλικά, μένουμε κοντά του, του δείχνουμε πώς να τα χρησιμοποιεί και του ζητάμε να μας βοηθήσει να τακτοποιήσουμε όταν τελειώσει. Αφήνουμε το παιδί να προσπαθήσει και δεν ζητάμε το τέλειο σχέδιο, αλλά την προσωπική του έκφραση!