"Κουράστηκα με την ακαταστασία του"

Γράφει η Μιμή Ρουμπέκα - Κούλη  --  Νηπιαγωγός

«Πότε επιτέλους θα μαζέψετε ό,τι βγάλατε στη μέση; Κοιτάξτε τι κάνατε!...» ή «δεν τελειώσατε ακόμα τη δουλειά που σας ζήτησα;»

«Εντάξει μαμά θα τα μαζέψουμε!»…..

Σας είναι γνώριμοι αυτοί οι διάλογοι; Η έλλειψη σεβασμού για την τάξη είναι ένα από τα πιο κοινά παράπονα των μαμάδων.

Η στάση της μαμάς να καθορίζει τις δουλειές, που πρέπει να γίνουν, δείχνει πως αυτή αποφασίζει, οπότε τα παιδιά αντιδρούν ανάλογα: «όχι δεν τις κάνω, κατάφερέ με αν μπορείς» και όλα καταλήγουν σε έναν αγώνα υπεροχής! Η μαμά επιβάλλει τη θέλησή της, αντί να κερδίσει τη συνεργασία των παιδιών.

Πώς μπορεί να υποκινήσει τη συνεργατικότητά τους;

• Μπορεί να διαθέσει λίγο χρόνο για να συζητήσουν σαν οικογένεια, τις δουλειές που πρέπει να γίνουν. Η μαμά δηλώνει ποιές είναι πρόθυμη να κάνει αυτή και στη συνέχεια ζητά από τους υπόλοιπους να αναφέρουν κι αυτοί, τι θα αναλάβουν, δείχνοντας έτσι σεβασμό στα υπόλοιπα μέλη, και δίνοντάς του το δικαίωμα της επιλογής.

• Αν ο χρόνος, που έχει συμφωνηθεί, περάσει και κάποιος δεν έχει φέρει εις πέρας τη δουλειά που ανέλαβε, η οικογένεια ξανασυζητά «Τι πρέπει να κάνουμε;» μεταφέροντας την ευθύνη στην ομάδα, ενώ η μαμά αποποιείται τον αυταρχικό ρόλο, του ν’ αποφασίζει από μόνη της.

Η πίεση της ομάδας συνήθως είναι αποτελεσματική, κι’ αυτό είναι ο στόχος μας. Η σημερινή οικογένεια πρέπει να λειτουργεί σαν ομάδα και καθένας να λειτουργεί συνεργατικά για να πραγματοποιηθεί αυτό που είναι καλό για όλους!

Αν, παρ’ όλες τις προσπάθειες και συζητήσεις, τα πράγματα παραμένουν «ακατάστατα», η μαμά μπορεί να μαζέψει ό,τι την εμποδίζει, σ’ένα κουτί η σ’ ένα συρτάρι! Τα παιδιά δεν θα ξέρουν, πού βρίσκονται τα πράγματά τους, μιας και είναι όοολα μαζί ανακατεμένα! Αυτό δεν είναι τιμωρία! Είναι η φυσική συνέπεια του να μην βάζει κάποιος τα πράγματα στη θέση τους.

Όλες αυτές οι κινήσεις γίνονται με καλή διάθεση, χωρίς θυμό και κήρυγμα .

Επίσης η μαμά αντί να νιώθει «ηττημένη», επειδή δεν μπόρεσε να πείσει τα παιδιά να είναι τακτικά, μπορεί να αρνηθεί πχ να καθαρίσει το δωμάτιο των παιδιών, «με τόσα πράγματα στο πάτωμα», εκτός και αν τα παιδιά αποφασίσουν, να τακτοποιήσουν, οπότε είναι πρόθυμη να τα βοηθήσει αυτή τη φορά (για να μην τα αποθαρρύνει υπερβολικά)

Φράσεις όπως «πώς μπορείτε να ζείτε σε τόση ακαταστασία;» ή «δείτε χάλια» κλπ δεν πρέπει να ειπωθούν.

Το παιχνίδι του «ποιος θα κερδίσει» δεν πρέπει να το παίξει!

Τα παιδιά πρέπει να καταλάβουν πως η ακαταστασία μόνο προβλήματα τούς δημιουργεί και όλοι υποφέρουν, ( ή με το να μην βρίσκουν τα πράγματά τους ή με το να μην έχουν χώρο στο τραπέζι να φάνε ή με το να μην έχουν πού να δεχτούν τους φίλους τους κλπ)

Όπου υπάρχει ακαταστασία, όλοι υποφέρουν από έλλειψη ελευθερίας κι αυτό είναι ένα πρόβλημα αλληλοσεβασμού!