Αφήστε το παιδί να στρώσει το τραπέζι!

Γράφει η Μιμή Ρουμπέκα - Κούλη  - Νηπιαγωγός

Όταν σ’ ένα μικρό παιδί 2-3 ετών, που δοκιμάζει να βοηθήσει στο στρώσιμο του τραπεζιού, τραβάμε απότομα το πιάτο απ’ το χέρι, λέγοντάς του: «όχι, μικρό μου, θα το σπάσεις», είναι σαν να του δείχνουμε ξεκάθαρα, πως είναι ανίκανο, ανάξιο, καθώς κομματιάζουμε την εμπιστοσύνη μας στην ικανότητά του.

Αντίθετα, δίνοντάς του αυτή την πρωτοβουλία από νωρίς, βαθμιαία πάντα, ανακαλύπτουμε τη σημαντικότατη αξία αυτού του «παιχνιδιού» με τα πολλαπλά οφέλη!

Η καθημερινή αυτή δραστηριότητα μαθαίνει στο παιδί όχι μόνο τα κοινωνικά έθιμα, αλλά το εξοικειώνει και με μαθηματικές έννοιες (του αριθμού, της αντιστοιχίας, της πρόσθεσης και της αφαίρεσης!)

Στην αρχή τοποθετεί το πιάτο του μπαμπά, της μαμάς, το δικό του, του αδελφού του, πράγμα που αποδεικνύει πως έχει ήδη την έννοια του αριθμού 1, 2, 3 ή 4 ανάλογα. Και, όταν συμπληρώσει και ένα ποτήρι μπροστά από κάθε πιάτο, έχει κάνει αντιστοίχιση (κάθε πιάτου με ένα ποτήρι)

Στη συνέχεια, θα βάλει το πιρούνι αριστερά, το μαχαίρι δεξιά και έτσι θα έχει μάθει και το αριστερό - δεξί που είναι μια χρήσιμη, προμαθηματική έννοια.

Πολύ γρήγορα, θα μάθει να αφαιρεί ένα πιάτο, αν κάποιος λείπει, και να προσθέτει ένα, όταν υπάρχει κάποιος επισκέπτης. Έτσι μπαίνουν οι βάσεις των δυο αριθμητικών πράξεων.

Αυτές οι δραστηριότητες, που θα γίνονται καθημερινά, θα ευνοήσουν την αυτοπεποίθηση του παιδιού μας, που θα νιώθει με την ενεργή συμμετοχή του υπερήφανο και άξιο μέλος της οικογένειας, ενώ εμείς θα ξέρουμε πως θα έχουμε συμβάλει και στην εξοικείωσή του με τα μαθηματικά, αρκεί η εμπλοκή του στη όλη διαδικασία, να γίνει με γλυκό και ελκυστικό τρόπο, ώστε να μη φαντάζει ως υποχρεωτική αγγαρεία.