Προετοιμάζοντας το παιδί για το νοσοκομείο

Στην καθημερινή ζωή, τα παιδιά πρέπει να διδαχθούν να αντιμετωπίζουν πολλές δυνητικές καταστάσεις έντασης, ως μέρος της ανατροφής τους — κυρίως, μαθαίνοντας να αναλαμβάνουν ευθύνες και να ανεξαρτητοποιούνται.

Συνήθως, δεν είναι η νέα κατάσταση, αυτή καθαυτή, που δημιουργεί την υπερ-ανησυχία στο παιδί, αλλά ο φόβος για ό,τι πρόκειται ν' ακολουθήσει — το άγνωστο και το ανεξέλεγκτο. Αν τα προετοιμάσετε προκαταβολικά για όσα πρόκειται να συμβούν, θα είναι σχεδόν πάντα ικανά να αντιμετωπίσουν τις δύσκολες καταστάσεις.

Ένα παιδί φοβισμένο, μονάχο του στο κρεβάτι του νοσοκομείου, που δεν ξέρει τι πρόκειται να του συμβεί, ανάμεσα σε άγνωστους ανθρώπους, χωρίς τα γνώριμα παιχνίδια του, είναι μια σπαραξικάρδια εικόνα — κι ωστόσο, μέσα σ' όλη τη βαβούρα, έχοντας να τακτοποιήσουν τα τυπικά, να ετοιμάσουν τις πιτζάμες του, να μιλήσουν με τους γιατρούς, να οργανώσουν το σπίτι και να φροντίσουν για τα υπόλοιπα παιδιά, δεν είναι διόλου παράξενο που οι γονείς δε βρίσκουν συχνά το χρόνο να προετοιμάσουν ψυχολογικά το παιδί για το νοσοκομείο, ή που ξεχνούν να βάλουν στο βαλιτσάκι τα αγαπημένα του παιχνίδια.

Όταν η ανάγκη εισαγωγής στο νοσοκομείο παρουσιάζεται ξαφνικά, συνήθως δεν υπάρχει χρόνος για προετοιμασία. Γι' αυτό, είναι πολύ σημαντικό να συζητήσετε το θέμα του νοσοκομείου με τα παιδιά σας, ακόμα κι αν δεν υπάρχει καμιά προοπτική άμεσης αρρώστιας στον ορίζοντα. Στα βιβλιοπωλεία, υπάρχουν βιβλία που ασχολούνται με το θέμα. Ακόμα, μπορούν πολύ να βοηθήσουν ταινίες και βίντεο που δείχνουν παιδιά να πηγαίνουν στο νοσοκομείο — ιδίως αν τα παρακολουθούν μαζί και οι γονείς, ώστε να εξηγούν στα παιδιά τι ακριβώς συμβαίνει.

Αν υπάρχει επίγνωση της ανάγκης, αξίζει τον κόπο να ρωτήσετε στο νοσοκομείο αν εσείς και το παιδί (μην ξεχνάτε τους αδελφούς και τις αδελφές) μπορείτε να επισκεφθείτε το θάλαμο, να συναντήσετε το προσωπικό και να δείτε το περιβάλλον και τη διάταξη των δωματίων. Είτε υπάρχουν κάποιες ενδείξεις είτε όχι, μην ξεχάσετε να πάρετε μαζί και μερικά από τα αγαπημένα του παιχνίδια, ώστε να νιώθει πιο άνετα το παιδί.

Η προετοιμασία δεν θα πρέπει να σταματάει μόλις τακτοποιηθεί το παιδί στο θάλαμο. Όταν βρεθεί μέσα, έρχεται αντιμέτωπο με διαδοχικά γεγονότα που μπορούν ν' αποδειχτούν γι' αυτό πιο ενοχλητικά από την ίδια την ασθένεια. Η ψυχίατρος και συγγραφέας Ελίζαμπεθ Κίμπλερ-Ρος έχει περιγράψει με ευαισθησία και κατανόηση τις ανάγκες των παιδιών που μπαίνουν στο νοσοκομείο.

"Πιστεύουμε πως τα παιδιά θα πρέπει να ενημερώνονται έντιμα και ανοιχτά, ότι δεν είναι σωστό να τους υποσχόμαστε παιχνίδια για την καλή τους διαγωγή, ότι πρέπει να τα προειδοποιούμε αν κάποια επέμβαση πρόκειται να τους προκαλέσει πόνο. Όχι μόνο πρέπει να τους λέτε τι πρόκειται να συμβεί, αλλά και να τους το δείχνετε. Συνήθως χρησιμοποιούμε μια κούκλα ή ένα γούνινο αρκουδάκι κι επιτρέπουμε στο παιδί να κάνει την επέμβαση στο ζωάκι ή στην κούκλα, ώστε να ξέρει ακριβώς τι πρόκειται να αντιμετωπίσει. Αυτό, δε σημαίνει πως δε θα κλάψουν... ξέρουν όμως ότι υπήρξατε έντιμοι μαζί τους και θα δεχτούν την επέμβαση πολύ πιο εύκολα, παρά αν τους είχατε πει ψέματα στην αρχή μιας σοβαρής ασθένειας".