Η οργάνωση του παιχνιδιού

Ακόμα κι ένας υποτυπώδης σχεδιασμός, μια ελάχιστη οργάνωση, μπορεί να βοηθήσει αφάνταστα το παιχνίδι του παιδιού, γλιτώνοντας ταυτόχρονα τους γονείς από χρόνο και προσπάθειες.

Οι γονείς μπορούν να αποφασίσουν ποιο χώρο του σπιτιού θα παραχωρήσουν στα παιδιά, καθώς και την ελευθερία των κινήσεων τους μέσα σ' αυτό το χώρο. Μερικοί γονείς, είναι πρόθυμοι να δώσουν όλο το σπίτι στα παιδιά. Άλλοι, τους παραχωρούν ένα μέρος από κάθε δωμάτιο ή ένα ολόκληρο δωμάτιο. Ανεξάρτητα από τις λεπτομέρειες, ο ξεκάθαρος χώρος είναι για όλους μεγάλη διευκόλυνση - φτάνει βέβαια να μην περιμένετε, αφού ορίσετε το δωμάτιο του παιχνιδιού, ότι το παιδί θα παίζει όλη μέρα εκεί μέσα μόνο του: στην ηλικία αυτή, το μέρος που θέλει και έχει ανάγκη να βρίσκεται την περισσότερη ώρα, είναι "μέσα στα πόδια σας".

Εξίσου χρήσιμο είναι ένα καλοσχεδιασμένο αποθηκευτικό σύστημα για τα διάφορα παιχνίδια - μπορεί να σας γλιτώσει από πολύ κόπο, ενώ τα παιχνίδια θα είναι πάντα πρόχειρα, όποτε τα ζητήσει το παιδί.

Οι γονείς οργανώνουν επίσης τις σχέσεις των μικρών παιδιών, έξω από το σπίτι. Το καλύτερο παιχνίδι για το παιδί σας είναι ένα άλλο παιδί, κι εξαρτάται απόλυτα από τους μεγάλους αν θα έχει το παιδί την ευκαιρία να κάνει φίλους, πηγαίνοντας στο νηπιαγωγείο, σε μια παιδική χαρά ή σ' ένα πάρκο.

Τον πρώτο καιρό, συνήθως μέχρι τα τρία χρόνια, θα παίζουν κοντά το ένα στ' άλλο, χωρίς μεγάλη επαφή, αλλά μετά θ' αρχίσουν να παίζουν παρέα, στην αρχή ίσως παιχνίδια όπως το κυνηγητό, κι αργότερα θα συνεργάζονται, χρησιμοποιώντας τα ίδια παιχνίδια - αντικείμενα.

Λίγο μεγαλύτεροι αδερφοί και αδερφές, μπορούν να γίνουν ιδανικοί σύντροφοι στο παιχνίδι — αν και θα πρέπει να επισημάνουμε πως αν τα νήπια παίζουν πάντα με μεγαλύτερα παιδιά, γίνονται παθητικά άτομα, περιμένοντας από τα μεγαλύτερα να αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία και τους ηγετικούς ρόλους στο παιχνίδι.



Τα μηνύματα στο παιχνίδι

Σε όλες τις καθημερινές αλληλεπιδράσεις — περιποίηση, τάισμα, διδασκαλία — οι γονείς μεταβιβάζουν πληροφορίες για τη συμπεριφορά, τις απόψεις και τις αντιδράσεις τους, καθώς και για τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τα παιδιά τους. Σε πολύ μεγάλο βαθμό, τα μηνύματα αυτά μεταδίδονται ασυναίσθητα - ούτε και τα παιδιά αντιλαμβάνονται ότι τα προσλαμβάνουν αλλά, παρ' όλα αυτά, τα απορροφούν.

Συχνά, μέσα στο παιχνίδι, παρατηρείται πληθώρα τέτοιων μηνυμάτων. Όταν ο γονιός κυλάει μια μπάλα για να την κλοτσήσει το νήπιο, μπορεί να του πει ότι αν αποτύχει, θα έχει όλο το χρόνο δικό του για να τα καταφέρει καλύτερα. Κάποιος άλλος όμως, απογοητευμένος από τις πρώτες αδέξιες απόπειρες του παιδιού, ίσως το κάνει να νιώσει πως είναι αθεράπευτα ανίκανο.

Οι γονείς που δεν καταλαβαίνουν ότι, γκρεμίζοντας το νήπιο τα τουβλάκια του, κάνει ένα σημαντικό βήμα στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο θα πρέπει να τα στήνει, ίσως πιστέψουν ότι έχουν μέσα στο σπίτι τους ένα νήπιο με τάσεις καταστροφικές — μεταδίδοντας, αμέσως μετά, τους φόβους τους στο παιδί.