Αποφεύγουμε τις "ταμπέλες", μένουν ανεξίτηλες στο παιδί...
Γράφει η Νηπιαγωγός Μιμή Ρουμπέκα - Κούλη
Κοιτάζοντας γύρω μας, βλέπουμε ταμπέλες, μικρές, μεγάλες, αλλόκοτες…που δεν προλαβαίνουμε ούτε να διαβάσουμε, καθώς βομβαρδίζουν το οπτικό μας πεδίο και μες απ’ αυτό τον εγκέφαλό μας. Ταμπέλες που φωνάζουν για να τις προσέξουμε, καθώς προσδιορίζουν πάντα κάτι ή κάποιον!
Ταμπέλες παντού και λέξεις, λέξεις..λέξεις που κολλούν στην επιφάνεια και κρύβουν την …ουσία!
Ζούμε μέσα σε επιβεβλημένες ταμπέλες και όσο πιο πολλές τόσο πιο βαριές είναι κι αν δεν μας τις δώσουν, (που πάντα μας τις δίνουν) τις βάζουμε μόνοι μας, για να γίνουμε αρεστοί και αποδεκτοί….Έτσι κουβαλάμε καθημερινά, τις «λέξεις» που μας χαρακτηρίζουν και αποδίδουμε αντίστοιχες στους γύρω μας και στα παιδιά μας, κρίνοντας τα πάντα με βάση τα δικά μας πιστεύω, για το τι είναι σωστό και τι λάθος.
Κατά κανόνα, η κριτική τροφοδοτεί αρνητικά την αυτοεικόνα μας, βάζοντας σε αμφισβήτηση την πραγματική αξία μας, πράγμα που ισχύει ιδιαίτερα στα παιδιά που δεν έχουν ακόμα σχηματίσει συναισθηματική ωρίμανση και αξίες, ώστε να σταθούν απέναντι στην κριτική και στην ταμπέλα και να εκτιμήσουν την πιθανή αξία τους, ή να τις πετάξουν στην άκρη….
Είναι χαζό να απαιτούμε από τα παιδιά μόνο σωστές ιδέες και πράξεις! Έτσι τα παιδιά κάνουν διάφορα. Και εμείς, τα γεμίζουμε χαρακτηρισμούς… όπως άλλοτε δεχθήκαμε κι εμείς!
Τα «είσαι ψεύτης, χαζός, άσχημος, τεμπέλης, άτακτος……» κλπ, κλπ, είναι συχνά, κάθε φορά που απογοητευόμαστε από το «ιδεατό μοντέλο» του παιδιού μας. Δυστυχώς οι ταμπέλες αναγκάζουν το παιδί να τις πιστέψει , να «προσαρμοστεί» σ’ αυτές και να γίνει το «κακό « παιδί. Άρα τι κάνουμε;
Φρενάρουμε τις πρώτες λέξεις που μας έρχονται αυθόρμητα στο στόμα, και τις αντικαθιστούμε με φράσεις που αφορούν την πράξη και όχι το πρόσωπο και κατά προτίμηση με θετικό πρόσημο όπως:
• Αυτό που έκανες δεν είναι πολύ έξυπνο..
• ή μπορείς να συμπεριφερθείς πιο σωστά…
• ή τι νομίζεις ότι μπορεί να συμβεί αν…
• ή έχεις βελτιωθεί πολύ στην τακτοποίηση των πραγμάτων σου…
• ή αναρωτιέμαι γιατί ένα παιδί δεν αγαπά την αδελφή του; Έχεις καμιά ιδέα;(είμαστε όλοι πρόθυμοι να εξετάσουμε προβλήματα άλλων, αφού δεν είμαστε εμείς, οι φταίχτες)
• ή αναρωτιέμαι τι σπρώχνει κάποιον να κάνει μια ζαβολιά;(μαλώνουν μεταξύ τους)
• ή χαίρομαι πολύ που σου αρέσει η αριθμητική(έχει τον καλύτερο βαθμό) Δεν χρειάζεται να έχεις τους ίδιους βαθμούς με την… Το παιδί σκέφτεται, αφού το πέτυχα αυτό, ίσως μπορώ να καταφέρω και περισσότερα!
• ή αυτή η πράξη δεν είναι καλή, ας δούμε τι άλλο μπορείς να κάνεις…ή τι έφταιξε..
• ή δεν συμφωνώ μαζί σου, αλλά έχεις το δικαίωμα να σκέφτεσαι έτσι, αν το θέλεις
Δυστυχώς οι ταμπέλες, θετικές ή αρνητικές, γράφονται με ανεξίτηλο μελάνι στην ψυχή μας και μας παιδεύουν για πάντα! Εμείς το ξέρουμε καλά αυτό!
Κοιτάζοντας γύρω μας, βλέπουμε ταμπέλες, μικρές, μεγάλες, αλλόκοτες…που δεν προλαβαίνουμε ούτε να διαβάσουμε, καθώς βομβαρδίζουν το οπτικό μας πεδίο και μες απ’ αυτό τον εγκέφαλό μας. Ταμπέλες που φωνάζουν για να τις προσέξουμε, καθώς προσδιορίζουν πάντα κάτι ή κάποιον!
Ταμπέλες παντού και λέξεις, λέξεις..λέξεις που κολλούν στην επιφάνεια και κρύβουν την …ουσία!
Ζούμε μέσα σε επιβεβλημένες ταμπέλες και όσο πιο πολλές τόσο πιο βαριές είναι κι αν δεν μας τις δώσουν, (που πάντα μας τις δίνουν) τις βάζουμε μόνοι μας, για να γίνουμε αρεστοί και αποδεκτοί….Έτσι κουβαλάμε καθημερινά, τις «λέξεις» που μας χαρακτηρίζουν και αποδίδουμε αντίστοιχες στους γύρω μας και στα παιδιά μας, κρίνοντας τα πάντα με βάση τα δικά μας πιστεύω, για το τι είναι σωστό και τι λάθος.
Κατά κανόνα, η κριτική τροφοδοτεί αρνητικά την αυτοεικόνα μας, βάζοντας σε αμφισβήτηση την πραγματική αξία μας, πράγμα που ισχύει ιδιαίτερα στα παιδιά που δεν έχουν ακόμα σχηματίσει συναισθηματική ωρίμανση και αξίες, ώστε να σταθούν απέναντι στην κριτική και στην ταμπέλα και να εκτιμήσουν την πιθανή αξία τους, ή να τις πετάξουν στην άκρη….
Είναι χαζό να απαιτούμε από τα παιδιά μόνο σωστές ιδέες και πράξεις! Έτσι τα παιδιά κάνουν διάφορα. Και εμείς, τα γεμίζουμε χαρακτηρισμούς… όπως άλλοτε δεχθήκαμε κι εμείς!
Τα «είσαι ψεύτης, χαζός, άσχημος, τεμπέλης, άτακτος……» κλπ, κλπ, είναι συχνά, κάθε φορά που απογοητευόμαστε από το «ιδεατό μοντέλο» του παιδιού μας. Δυστυχώς οι ταμπέλες αναγκάζουν το παιδί να τις πιστέψει , να «προσαρμοστεί» σ’ αυτές και να γίνει το «κακό « παιδί. Άρα τι κάνουμε;
Φρενάρουμε τις πρώτες λέξεις που μας έρχονται αυθόρμητα στο στόμα, και τις αντικαθιστούμε με φράσεις που αφορούν την πράξη και όχι το πρόσωπο και κατά προτίμηση με θετικό πρόσημο όπως:
• Αυτό που έκανες δεν είναι πολύ έξυπνο..
• ή μπορείς να συμπεριφερθείς πιο σωστά…
• ή τι νομίζεις ότι μπορεί να συμβεί αν…
• ή έχεις βελτιωθεί πολύ στην τακτοποίηση των πραγμάτων σου…
• ή αναρωτιέμαι γιατί ένα παιδί δεν αγαπά την αδελφή του; Έχεις καμιά ιδέα;(είμαστε όλοι πρόθυμοι να εξετάσουμε προβλήματα άλλων, αφού δεν είμαστε εμείς, οι φταίχτες)
• ή αναρωτιέμαι τι σπρώχνει κάποιον να κάνει μια ζαβολιά;(μαλώνουν μεταξύ τους)
• ή χαίρομαι πολύ που σου αρέσει η αριθμητική(έχει τον καλύτερο βαθμό) Δεν χρειάζεται να έχεις τους ίδιους βαθμούς με την… Το παιδί σκέφτεται, αφού το πέτυχα αυτό, ίσως μπορώ να καταφέρω και περισσότερα!
• ή αυτή η πράξη δεν είναι καλή, ας δούμε τι άλλο μπορείς να κάνεις…ή τι έφταιξε..
• ή δεν συμφωνώ μαζί σου, αλλά έχεις το δικαίωμα να σκέφτεσαι έτσι, αν το θέλεις
Δυστυχώς οι ταμπέλες, θετικές ή αρνητικές, γράφονται με ανεξίτηλο μελάνι στην ψυχή μας και μας παιδεύουν για πάντα! Εμείς το ξέρουμε καλά αυτό!