Γιατί δε φταίνε πάντα οι γονείς
Οι περισσότεροι γονείς, πριν γίνουν γονείς, θεωρούσαν ότι όλες οι άσχημες συμπεριφορές που έβλεπαν στα παιδιά γύρω τους, ήταν αποτέλεσμα της κακής ανατροφής τους. «Μα καλά, δεν έχει μάνα;» ή «αν ήταν δικό μου παιδί, θα σου έλεγα» είναι φράσεις που όλοι λίγο-πολύ έχουμε ξεστομίσει. Κι όμως δε φταίνε πάντα οι γονείς…
- Εκρήξεις θυμού. Όσοι έχουν παιδιά ξέρουν, ότι οι εκρήξεις θυμού, αυτά τα γνωστά ξεσπάσματα που το παιδί κλαίει και χτυπιέται, είναι ένα αναπτυξιακό στάδιο, που περνούν όλα τα παιδιά από 2 έως 4 ετών. Δεν είναι θέμα ανατροφής, απλά συμβαίνει και οφείλεται στο γεγονός ότι τα μικρά παιδιά δεν μπορούν να διαχειριστούν ακόμα αυτά που νιώθουν. Το πως ο γονιός θα αντιμετωπίσει το ξέσπασμα είναι άλλο θέμα, αλλά για το ότι αυτά τα ξεσπάσματα συμβαίνουν, δε φταίνε οι γονείς.
- Προβλήματα ύπνου. Σίγουρα το να υπάρχει μια σταθερή ρουτίνα ύπνου είναι θέμα ανατροφής, ωστόσο υπάρχουν γονείς που έχουν δοκιμάσει τα πάντα και πάλι τα παιδιά τους αργούν να κοιμηθούν το βράδυ ή ξυπνούν τη νύχτα και τρυπώνουν στο διπλό κρεβάτι. Είναι εύκολο να λες ότι εγώ, αν είχα παιδί, δε θα επέτρεπα τέτοια πράγματα. Το δύσκολο είναι όταν έχεις παιδί.
- ΔΕΠΥ. Μια διάγνωση υπερκινητικότητας μπορεί να είναι η εξήγηση για αυτό το παιδί που δεν μπορεί να σταθεί λεπτό ήσυχο, δε συγκεντρώνεται και πειράζει συνεχώς τα αλλά παιδάκια. Πολλοί γονείς στις μέρες μας προσπαθούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους που αντιμετωπίζουν μαθησιακές δυσκολίες ή άλλα προβλήματα, αλλά για τους ανθρώπους που δε γνωρίζουν είναι απλά άτακτα παιδιά ή κακοί μαθητές.