Το album της Sarah-Kay

Το θυμάμαι σαν να ήταν χθες! Ήμουν στο φροντιστήριο των Αγγλικών και λίγο πριν να ξεκινήσει το μάθημα, μπήκε τρέχοντας στην τάξη μία συμμαθήτριά μου, κρατώντας στα χέρια της ΤΟ άλμπουμ. Ήταν το πολυπόθητο άλμπουμ της Sarah Kay!!!

Εκείνη την εποχή, όλα τα κορίτσια κάναμε συλλογή από αυτοκόλλητα Sarah Kay, αλλά το άλμπουμ, πάνω στο οποίο κολλούσαμε τα αυτοκόλλητα, ήταν δυσεύρετο.

Η συμμαθήτριά μου είχε βρει το άλμπουμ στο γωνιακό περίπτερο, 500 μέτρα από το φροντιστήριο. Αλίμονο όμως δεν προλάβαινα να πάω, ο δάσκαλος θα έμπαινε στην τάξη από στιγμή σε στιγμή. Θα έπρεπε να περιμένω μέχρι το διάλειμμα. Σε όλο το μάθημα είχα κολλημένα τα μάτια μου στο ρολόι.

Τελικά στο διάλειμμα έτρεξα με όλες μου τις δυνάμεις ως το περίπτερο. Στάθηκα στις μύτες των ποδιών μου και ρώτησα τον περιπτερά: «Συγνώμη, μήπως έχετε το άλμπουμ της Sarah Kay;» Εκείνος έσκυψε, κοίταξε γύρω-γύρω, ανασήκωσε μια στοίβα περιοδικά και τελικά μου είπε, «Ναι, έχω ένα τελευταίο. Πάρ’ το…» Τι χαρά ήταν αυτή! Στην επιστροφή προς το φροντιστήριο δεν περπατούσα, πετούσα!

Το άλμπουμ, συμπληρωμένο πλέον, βρίσκεται εδώ, δίπλα μου. Όλα τα αυτοκόλλητα, ακόμα και τα πιο σπάνια – όπως εκείνο του γάμου – είναι κολλημένα στη θέση τους. Όλα αυτά τα χρόνια είχα χάσει τα ίχνη του, είχα σχεδόν ξεχάσει την ύπαρξή του. Όμως πρόσφατα, η μητέρα μου το ανακάλυψε μέσα σε ένα ντουλάπι της και μου το παρέδωσε.

Έτσι επανενώθηκα με το αγαπημένο μου άλμπουμ, οι σκέψεις όμως άρχισαν να με κατακλύζουν: Πώς πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια; Μόλις χθες, ήμουν ένα μικρό κορίτσι που η μόνη του έγνοια ήταν να αποκτήσει και να συμπληρώσει το άλμπουμ της Sarah Kay. Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου και να ‘μαι σήμερα, παντρεμένη και μαμά δυο μικρών κοριτσιών που (φυσικά στα μάτια μου) είναι πιο γλυκές, πιο χαριτωμένες και πιο αξιαγάπητες από την Sarah Kay.

Αποφάσισα να ξεκινήσω το blog μου για να καταγράψω στιγμιότυπα από την καθημερινή μας ζωή και να αποτυπώσω όσο καλύτερα μπορώ τις αναμνήσεις και τις σκέψεις μου. Έτσι, όταν θα «ανοιγοκλείσω» και πάλι τα μάτια μου και θα έχουν περάσει άλλα 30 χρόνια, θα μπορώ να το επισκέπτομαι, να διαβάζω όσα έχω γράψει και να αναπολώ τα παλιά.

Ταυτόχρονα, ανοίγω ένα διαδικτυακό παράθυρο επικοινωνίας, φιλίας και ανταλλαγής πληροφοριών. Καλωσήρθατε!