Δεμένες



Μία καλή φίλη της Εβελίνας μετακομίζει αύριο Τρίτη στην Αμερική. Για πάντα. Και το «για πάντα» είναι μεγάλο χρονικό διάστημα…

Η Παρασκευή ήταν η μέρα του αποχωρισμού. Γύρισε από το σχολείο πολύ φορτισμένη. Στο σπίτι όποτε το θυμόταν έκλαιγε απαρηγόρητα.

Το Σάββατο το απόγευμα ήταν καλεσμένη σε πάρτι, στο οποίο θα βρισκόταν και η αδελφή της φίλης της. Το πρωί κάθισε και έφτιαξε αποχαιρετιστήρια κάρτα που απευθυνόταν και στις δύο αδελφές, για να την παραδώσει το απόγευμα.

Μέσα στην κάρτα έγραψε τους στίχους του τραγουδιού «Δεμένες» από την ταινία η Barbie και το Διαμαντένιο κάστρο.

Κρατώ σφιχτά σαν φυλαχτό
στα αυτιά μου τη δική σου φωνή,
γλυκιά φωνή με πλημμυρίζει σιγουριά
Νιώθω δεμένη (δεμένη)
με σένα (με σένα)
σαν με κρατάς σφιχτά
μες την αγκαλιά
Σ’ ακούω (σ’ακούω)
σε βλέπω (σε βλέπω)
και κάθε στιγμή είναι πια χαρά
μα τίποτα τώρα δεν μας χωρίζει θα ‘μαστε μια ζωή
δεμένες

Ήρθε και μου έδειξε την κάρτα. Τη ρώτησα τι είχε γράψει κι εκείνη αντί απλά να μου διαβάσει τα λόγια, άρχισε να τα τραγουδά. Μόλις άκουσα τη φωνούλα της, δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ. Τα δάκρια άρχισαν να τρέχουν ασταμάτητα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη λύπη από το να βλέπεις το παιδί σου να λυπάται. Και να μην μπορείς να κάνεις κάτι για αυτό…

Προσπάθησα βέβαια να της απαλύνω τον πόνο με όποιον τρόπο μπορούσα. Αλλά ταυτόχρονα αναρωτιόμουν: Αν μπορούσα να κουνήσω ένα μαγικό ραβδί και να απομακρύνω τη λύπη, θα έπρεπε να το κάνω; Μήπως πρέπει ως γονείς να επιτρέπουμε στα παιδιά να βιώνουν τις στεναχώριες και τις απογοητεύσεις της ζωής, ώστε να αναπτύξουν τις αντιστάσεις τους και να γίνουν δυνατότερα; Ο Peter Marshall είχε πει: «Όταν ποθούμε ζωή χωρίς δυσκολίες, να μας θυμίζεις ότι οι βελανιδιές γίνονται δυνατές με αντίθετους ανέμους και τα διαμάντια δημιουργούνται υπό πίεση.» Είναι σημαντικό να γνωρίζουν ότι είμαστε πάντα δίπλα τους, αλλά δε θέλουμε παράλληλα να μεγαλώσουμε ανεξάρτητα παιδιά; Παιδιά που να πατάνε καλά στα πόδια τους και να μη μας έχουν ανάγκη;

Λίγο αργότερα το ξανατραγούδησε και την ηχογράφησα.


… μα τίποτα τώρα δεν μας χωρίζει θα ‘μαστε μια ζωή
δεμένες…