Το πρόσωπο και η φωνή σου προσφέρουν στο μωρό περισσότερα από οποιοδήποτε παιχνίδι

Στο ράφι υπάρχει το παιχνίδι που ανάβει, τραγουδάει και μετράει ως το 10. Στο πάτωμα, το μωρό των 8 μηνών χτυπάει ένα πλαστικό ταπεράκι με ένα ξύλινο κουτάλι και σε κοιτάζει για να δει αν το πρόσεξες. Δεν είναι ιδιοτροπία. Ανάμεσα στους 6 και στους 12 μήνες το παιδί κάθεται, πιάνει, περνάει τα αντικείμενα από το ένα χέρι στο άλλο και αρχίζει να καταλαβαίνει ότι τα πράγματα υπάρχουν ακόμα κι όταν δεν τα βλέπει. Για να εξασκήσει όλα αυτά δεν χρειάζεται φώτα και μπαταρίες. Χρειάζεται εσένα και ό,τι έχει ήδη το σπίτι.

Μίλα του και άφησέ το να απαντήσει

Κάτσε απέναντί του, στο ύψος του. Όταν βγάζει ήχους, μίλησέ του. Κάνε μια παύση και άφησέ το να απαντήσει με τη σειρά του, όπως σε κανονική κουβέντα. Αντίγραψε τους ήχους και τις κινήσεις του: θα δεις το βλέμμα του να καρφώνεται στο πρόσωπό σου και θα προσπαθήσει να σε μιμηθεί κι εκείνο. Πες το όνομά του όσο πιο συχνά γίνεται, γιατί σε αυτή την ηλικία γυρίζει να δει ποιος μιλάει και απλώνει το χέρι προς το μέρος του. Ακόμα και οι υπερβολικοί, τραγουδιστοί τόνοι που βγαίνουν αυθόρμητα σε κάθε γονιό δεν πάνε χαμένοι: τα μωρά τους ακούν και τους ξεχωρίζουν.

Η κουζίνα είναι το πιο πλούσιο δωμάτιο του σπιτιού

Χρώματα, σχήματα, μυρωδιές και ήχοι, όλα μαζεμένα στο δωμάτιο όπου έτσι κι αλλιώς περνάς τη μισή σου μέρα. Το μυστικό δεν είναι να του δείξεις εσύ κάτι, αλλά να παρακολουθήσεις τι κοιτάζει εκείνο. Αν το βλέμμα του κολλήσει σε μια μπανάνα, πάρ' τη, φέρ' τη πιο κοντά, πες του πώς λέγεται, τι χρώμα έχει και πώς είναι στην αφή. Δώσε του επίσης πράγματα που μπαίνουν και βγαίνουν από ένα δοχείο, γιατί το "βάζω-βγάζω" βοηθά στον συντονισμό ματιών και χεριών. Πριν του δώσεις οτιδήποτε από τα ντουλάπια, έλεγξε αιχμηρές άκρες και μικρά κομμάτια που μπορεί να καταπιεί.

Το κρυφτό που του μαθαίνει ότι τίποτα δεν χάθηκε

Κρύψε ένα αντικείμενο κάτω από ένα πανί μπροστά του και ρώτησέ το «πού πήγε;», «μπορείς να το βρεις;». Στην αρχή θα κοιτάζει το πανί χωρίς να κάνει τίποτα. Κάποια στιγμή θα το τραβήξει, και τότε έρχεται η μεγάλη στιγμή: σημαίνει ότι κατάλαβε πως το αντικείμενο συνεχίζει να υπάρχει ακόμα κι όταν δεν φαίνεται. Την ίδια λογική έχει και το παιχνίδι με τα δάχτυλα που «περπατούν» αργά πάνω του μέχρι το γαργαλητό: αν αλλάζεις την ταχύτητα και το πόσο θα αργήσουν να φτάσουν, το μωρό αρχίζει να γελάει πριν καν το ακουμπήσεις, γιατί προβλέπει τι θα γίνει.

Τα φωτεινά παιχνίδια δεν βλάπτουν κανέναν. Απλώς κάνουν πάντα το ίδιο πράγμα, όσες φορές κι αν τα πατήσει το μωρό. 10 λεπτά με το πρόσωπό σου, τη φωνή σου και 2 πράγματα από το ντουλάπι της κουζίνας του δίνουν αυτό που δεν πουλάει κανένα ράφι: κάποιον που απαντάει αλλιώς κάθε φορά.