Πώς ζητάς βοήθεια από τους παππούδες χωρίς να χαλάσει η σχέση

Από τον Σεπτέμβριο το πρόγραμμα της οικογένειας κλειδώνει για όλη τη χρονιά. Σε πολλά ελληνικά σπίτια μέσα σε αυτό το πρόγραμμα υπάρχει μια γιαγιά ή ένας παππούς που παίρνει από το σχολείο, έχει έτοιμο φαγητό στις 15:00 και κρατά ένα απόγευμα την εβδομάδα. Δεν είναι εξαίρεση: σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας για το 2021, στην Ελλάδα το 44% των παιδιών κάτω των 3 ετών φροντίζεται άτυπα — από παππούδες, άλλους συγγενείς, φίλους ή πληρωμένη νταντά — όταν στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο μέσος όρος είναι 21%. Σπάνια χαλάει η σχέση από έλλειψη αγάπης. Χαλάει από αυτά που δεν ειπώθηκαν καθαρά από την αρχή.

Ζήτα συγκεκριμένες ώρες

Το «όποτε μπορείς» ακούγεται διακριτικό και είναι το πιο κουραστικό αίτημα, γιατί αφήνει τον άλλον να μαντεύει πόσο του ζητάς. Πες μέρες και ώρα από πότε ως πότε: «Τρίτη και Πέμπτη, από τις 14:00 ως τις 18:00». Η ώρα που τελειώνει μετράει περισσότερο από την ώρα που αρχίζει: δείχνει ότι ξέρεις πως κι εκείνοι έχουν τη μέρα τους. Αν αργήσεις, πάρε τηλέφωνο πριν από την ώρα που είπατε.

Συμφώνησε από την αρχή και τα πρακτικά: ποιος ψωνίζει το φαγητό, ποιος πληρώνει τη βενζίνη ή το ταξί, αν δίνονται χρήματα, τι γίνεται στις σχολικές αργίες. Ξαναδές τη συμφωνία μαζί τους μετά τον πρώτο μήνα.

Τι δεν ζητάς ποτέ

Δεν ζητάς την τελευταία στιγμή κάτι που το ήξερες μια βδομάδα πριν. Ό,τι σου έχουν ήδη πει ότι δεν μπορούν δεν το ξαναζητάς — οδήγηση το βράδυ, σήκωμα του παιδιού στα χέρια, ολόκληρο Σαββατοκύριακο — και άφησε ανοιχτό το όχι, γιατί πολλοί δεν το λένε εύκολα. Δεν τους βάζεις να κρύψουν κάτι από τον άλλον γονέα ούτε να επιβάλουν την τιμωρία που αποφάσισες εσύ.

Τι δεν συζητιέται και τι σηκώνει κουβέντα

Χώρισε νοερά όσα σε ενοχλούν σε δύο κουτιά. Στο πρώτο μπαίνει η ασφάλεια: κάθισμα αυτοκινήτου, μπαλκόνι, νερό, φάρμακα. Αυτά λέγονται μία φορά, καθαρά. Αν δεν τηρηθούν, δεν τα ξαναλές· αλλάζεις τη συνθήκη — βάζεις εσύ το κάθισμα πριν φύγουν ή δεν γίνεται η διαδρομή με αυτοκίνητο.

Στο δεύτερο κουτί μπαίνουν οι προτιμήσεις: το γλυκό πριν το φαγητό, μισή ώρα παραπάνω στην τηλεόραση, η ώρα ύπνου που πήγε 21:30 αντί για 21:00. Εδώ χωράει κουβέντα και καλό είναι να χωράει. Όσο περισσότερα βάζεις στο πρώτο κουτί, τόσο λιγότερο σε ακούνε.

Πώς το λες

Όχι στην πόρτα, την ώρα που παίρνεις το παιδί, όχι μπροστά του, όχι μέσω του συντρόφου σου. Διάλεξε ήρεμη ώρα, πες ένα θέμα τη φορά και άκουσε και τη δική τους πλευρά. Το «μας παίρνει 2 ώρες να τον κοιμίσουμε όταν φάει γλυκό στις 19:00» πιάνει. Το «μην του δίνεις γλυκά» δεν πιάνει. Αν πουν ναι και δεν το κάνουν, μην το επαναλάβεις με τα ίδια λόγια· ρώτα τι δυσκολεύει.

Στης γιαγιάς ισχύουν άλλοι κανόνες

Ακόμα και ένα παιδί προσχολικής ηλικίας καταλαβαίνει μια χαρά ότι στη γιαγιά ισχύει άλλος κανόνας, αρκεί εκεί ο κανόνας να είναι σταθερός. Το «στης γιαγιάς τρώμε γλυκό μετά το φαγητό, στο δικό μας σπίτι το Σάββατο» δεν το μπερδεύει. Το μπερδεύει να ακούει τους μεγάλους να μαλώνουν μπροστά του. Είχαμε γράψει παλιότερα για τα παράπονα των γονιών προς τους παππούδες· εδώ η κουβέντα γίνεται από την αρχή.

Ένα χαρτί στο ψυγείο

Τα περισσότερα νεύρα τα γλιτώνεις με 10 γραμμές σε ένα χαρτί: τα τηλέφωνα των γονιών, το τηλέφωνο του παιδιάτρου, τι δεν τρώει το παιδί, τι φάρμακα παίρνει και πότε, το 166 του ΕΚΑΒ, το Κέντρο Δηλητηριάσεων 210 7793777, ποιος έχει δηλωθεί στο σχολείο ότι μπορεί να το παραλάβει.

Καμία τέτοια συμφωνία δεν κρατά για πάντα. Κρατά όμως αρκετά ώστε να μην ξαναρχίζει κάθε Τρίτη η ίδια κουβέντα από την αρχή.