Πώς αλλάζει η μέρα του μικρού όταν το μεγάλο πάει σχολείο

Από τη μέρα που ανοίγουν τα σχολεία το πρωί αλλάζει μονομιάς. Αφήνετε το μεγάλο στην τάξη, γυρίζετε σπίτι οι δυο σας και το μικρό ψάχνει τον συμπαίκτη του. Στην Ελλάδα το νηπιαγωγείο είναι υποχρεωτικό από τα 4, οπότε αυτό το παιδί είναι συνήθως 2 ή 3 ετών. Το πρωί που ως χθες ήταν γεμάτο, τώρα είναι άδειο.

Τις πρώτες μέρες θα γκρινιάζει, θα κρέμεται πάνω σου και θα αρνείται πράγματα που χθες τα έκανε μόνο του. Δεν πήγε πίσω· έχασε από τη μια μέρα στην άλλη κάτι σταθερό. Μην το πιέζεις να «κάνει πάλι μόνο του»: υποχωρεί καθώς στρώνει η καινούργια ρουτίνα.

Το πρωί θέλει αρχή και τέλος

Η πρώτη σκέψη είναι να γεμίσει κάθε κενό της μέρας. Δουλεύει καλύτερα ένα σταθερό ξεκίνημα και μετά χρόνος που τον ορίζει το ίδιο το παιδί. Μόλις μπείτε σπίτι, κάτσε 10-15 λεπτά μαζί του στο πάτωμα και παίξε αυτό που θα διαλέξει εκείνο. Ύστερα πες του «πάω να πλύνω τα πιάτα και γυρίζω» και τραβήξου, αλλά μείνε σε σημείο που το βλέπεις. Το παιδί συνηθίζει σιγά σιγά, με το «φεύγω και ξανάρχομαι».

Έρευνα σε παιδιά σχολικής ηλικίας έδειξε ότι όσο πιο πολύ έπαιζαν ελεύθερα, χωρίς πρόγραμμα, τόσο πιο εύκολα έβαζαν μόνα τους έναν στόχο. Το νήπιο δεν φτάνει ακόμα εκεί, θέλει όμως την ίδια αφετηρία: χρόνο που δεν τον σκηνοθετεί ενήλικας.

Βοηθά να έχει μπροστά του 4-5 παιχνίδια και όχι όλη την ντουλάπα. Κρατούν την ώρα τα κουτιά που ανοιγοκλείνουν, το ζυμαράκι και τα μεγάλα τουβλάκια. Την μπουγάδα και το μαγείρεμα τα κάνεις δίπλα του, με δική του «δουλειά» — ένα μπολ, ένα κουτάλι, λίγο νερό. Ό,τι θέλει ησυχία κράτησέ το για τον μεσημεριανό ύπνο· και αν μπει η οθόνη για μισή ώρα, δεν χάλασε ο κόσμος.

Το απόγευμα δεν αρχίζει με «παίξε με το αδερφάκι σου»

Το μεγάλο γυρίζει και ξεσπά για το τίποτα. Κρατήθηκε όλο το πρωί σε μια τάξη γεμάτη κανόνες και αδειάζει μόλις φτάσει εκεί που νιώθει ασφαλές. Τα πρώτα λεπτά θέλουν φαγητό, ησυχία και καμία ανάκριση: αν θέλει να πει κάτι, θα το πει μόνο του. Το μικρό όμως περίμενε όλο το πρωί αυτή τη στιγμή και ορμά.

Αφού φάει και πάρει τα λεπτά του, έρχεται ένα σταθερό πεντάλεπτο μόνο για τα δυο τους: μια αγκαλιά και ένα παιχνίδι που το ξέρουν και τα δύο. Μετά ο καθένας στα δικά του. Το μικρό βρίσκει επιτέλους το αδερφάκι του, το μεγάλο δεν χρεώνεται ολόκληρο το απόγευμα.

Το «μη μου χαλάς τα μαθήματα»

Η συμβουλή «άσ' τα να τα βρουν μόνα τους» δεν στέκει όταν ο καβγάς τραβάει σε μάκρος. Η ερευνήτρια Λόρι Κρέιμερ, που μελετά τις σχέσεις των αδερφιών εδώ και δεκαετίες, είδε ότι στις μικρές ηλικίες οι καβγάδες που έχουν τραβήξει σπάνια σβήνουν μόνοι τους όταν ο γονιός δεν κάνει τίποτα. Πιάνει να καθίσεις μαζί τους, να ακούσεις και τις δύο πλευρές και να βρείτε λύση που τη δέχονται και τα δύο.

Στο τραπέζι του διαβάσματος αυτό γίνεται εύκολα. Βάλε χρονόμετρο για 20 λεπτά. Όσο τρέχει, το μικρό έχει τη δική του «εργασία» στην άλλη άκρη — μαρκαδόρους και ένα παλιό τετράδιο. Μόλις χτυπήσει, σταματάτε όλοι και παίζετε 10 λεπτά μαζί. Το μικρό βλέπει με τα μάτια του πότε έρχεται η σειρά του. Αυτό το ηρεμεί πιο πολύ από κάθε «μη».

Και μη φορτώνεις στο μεγάλο να κρατάει απασχολημένο το μικρό για να προλάβεις εσύ. Είχαμε γράψει παλιότερα για το νήπιο που ενοχλεί το μεγαλύτερο παιδί την ώρα που διαβάζει. Φέτος το μικρό δεν έχει με ποιον να παίξει — αυτό ζητά.

Τις περισσότερες φορές η ρουτίνα στρώνει μέσα σε έναν μήνα. Κάποια παιδιά θέλουν περισσότερο και δεν σημαίνει ότι κάτι πάει στραβά. Μέχρι τότε κράτα λογαριασμό στις καλές μέρες: αυτές οι εβδομάδες κουράζουν και εσένα.